( خدايى كه هفت آسمان را بر رويهم آفريد ، در آفرينش رحمن تفاوتى نمىبينى . سورهء تبارك آيهء 1 - 3 ) . اين آسمانها را از حيث ايجاد ، مستحكم ، و از جهت شكل ، متناسب و اجزائش را هماهنگ ساخت و با رابطهء جاذبه زمين بين آنها توازن ايجاد كرد . از آنجا كه در اصل به رنگ دود سياه و تاريك بودند ، در اثر بهم پيوستگى ، تاريكى آنها شدت يافت ، پس آنها را آن‌سان قرار داد كه پيرامون خود بچرخند . در اثر چرخش ، حرارتشان زياد گرديد و در اثر سرعت دوران از آنها نور برخاست و به صورت ستارگان روشن درآمدند . مشاهدهء روشنى از تاريكى به خوبى پيدا است . آهن كه سياهرنگ است ، اگر درجهء حرارتش را بالا ببريم ، نورهاى گوناگون از آن برمىخيزد آنكه درجهء حرارتش كمتر است به رنگ سرخ ، و با افزايش حرارت به رنگ نارنجى درمىآيد و همين‌طور از رنگ نارنجى به رنگ زرد تغيير مىكند ، و اگر درجهء حرارتش بالا برود به رنگ سفيد درمىآيد . اين است كه ستارگان را به رنگهاى الوان مىبينيم . سپس خداى مىفرمايد : « زمين را گسترانيديم » يعنى هموار كرديم تا براى زندگانى آماده باشد و آن را در جاى مناسب قرار داديم : نيز فرمايد : « يك پاره بود آن را از هم شكافتيم » و « آسمان و آنچه شناخته شد ، و زمين و آنچه امتداد دارد » ايجاد زمين به ترتيب جدا شدن و انداختن و سپس گسترانيدن و آماده ساختن جهت زندگانى صورت گرفت . يعنى خدا زمين را به محل خود انداخت و كشيد و هموار ساخت و آفرينش آن را كمال بخشيد . اين عمل ، مخصوص زمين نيست ، بلكه شامل همهء زمينهايى است كه به زمين ما مانند است . اين تفسير با نظر دانشمندان كه مىگويند : گاز تكوينى تاريك بود و نور