گفته شده است : كه معناى ( يَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ ) يعنى به زندگى و مرگ و توانگرى و فقر . 10 - اين نيز دلالت مىكند كه در كرات ديگر نيز به غير از زمين آفريده‌هايى است كه از مرگ و زندگى و نكبت و فقر نصيب دارند . 11 - اگر همه اين مطالب را با مطالب آيه سوم كه خدا مىفرمايد : ( وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها ) اضافه كنيم معلوم مىشود كه خداوند در زمينهاى هفت‌گانه - به اين تقدير كه حرف ال علامت جنس است - روزى و وسيله معاش ساكنانش را از حيث خوراك و از حيث آنچه سنگهاى معدنى و گوهرها از كوههايش بيرون آورده مىشود و كليه خوراكيها و زيورالات كه در درياها فراهم ساخته است ، آماده فرموده است . 12 - همچنين فرمايش خداوند : « فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِي يَوْمَيْنِ وَ أَوْحى فِي كُلِّ سَماءٍ أَمْرَها » « 1 » يعنى در هر يك از آسمانهاى هفتگانه هر چه خواسته است از موجودات زنده و جماد و گاز ايجاد كرده است كه شامل ثوابت و سيارات نيز مىشود . 13 - و نيز فرمايش خداوند : « وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومُ مُسَخَّراتٌ بِأَمْرِهِ . » « 2 » تسخير شب و روز و خورشيد و ماه مخصوص زمين ما است و فرمايش خداوند در ( وَ النُّجُومُ مُسَخَّراتٌ ) كه كلمه « وَ النُّجُومُ » باضمه خوانده مىشود ، دليل بر اينست كه آنها براى غير از ما مسخر شده‌اند و گرنه كلمهء « نجوم » را نيز با نصب به « قمر » عطف مىكرد .

--> ( 1 ) - پس آنها را در دو روز هفت آسمان گردانيد و فرمان او در هر آسمانى صورت گرفت . فصلّت 12 ( 2 ) - شب و روز و خورشيد و ماه را به تسخير شما درآورد و ستارگان به دستور او مسخّر شده‌اند ، نحل 12