مادر بزرگ گفت : پس از انقراض خزندگان بزرگ ، در كنار آنها حيوانات كوچك و پرتحرك مىزيستند و نيروى خود را در اثر مقاومت در برابر طبيعت مانند سرما و گرما و خشكى و رطوبت بدست آورده بودند . اين حيوانات كوچك تنها باقيمانده خزندگان عظيم الجثه‌اند . سپس اين حيوانات به گروههاى متعدد تقسيم شدند ، پستانداران كه بالنسبه اندام متناسب ، عضلاتى نيرومند و سرعت حركت دارند ، بدنشان خون گرم است ، بر خلاف اجدادشان كه خون سرد بودند ، پستانداران حلقه ارتباط بين اين حيوانات و خزندگان نخستين‌اند . پيدا شدن پستانداران بزرگترين انقلاب در تحول موجودات ، زنده است ، زيرا نياز به شير خوردن نوزاد ، اين حيوانات را ناگريز مىسازد كه در كنار مادرشان باشند و موجب پيدا شدن علاقه و دوستى و تشكيل خانواده مىشود . همين غريزه ، بعدها به پيدا شدن انسان كمك كرد . از ميان پستانداران خانواده ميمونهاى نوع عالى و انسانها پيدا شدند . مانند گوريل و شمپانزه و اورانگ‌اوتان و ژوپون . پس ، انسان و ميمون هر دو از يك ريشه پيدا شده‌اند . سپس انسان در نتيجه تكامل و تحول ، امتيازات پيدا كرد مانند راه رفتن به روى دو پا و بزرگى مغز و بزرگى انگشتان دست و قدرت تكلم و نظائر آن ؛ ليكن خانواده ديگر از ميمونها در اثر زندگانى خاص طبيعى خود ، با همان مختصات سابق باقى ماندند . عثمان گفت : از كجا ميدانيد كه انسان و ميمون از يك خانواده‌اند و با خرس و فيل و الاغ ، قرابتى ندارد . مادر بزرگ گفت : فرزند ، شباهت ظاهرى بين ميمون و انسان در بعضى اعضاء اين اصل را ثابت كرده است . وقتى سخنان مادر بزرگ به اين جا رسيد ، در منزل به صدا درآمد و مادر و