5 - وحى تسديد . در سوره انبياء آيه 73 درباره پيشوايان خدايى مىفرمايد : وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ . . . . اين وحى ، تشريعى و از نوعى كه پيامبران الهى دريافت مىكردند ، نيست . بلكه توفيق افعال نيك و ايصال به مقصود است كه از آن به وحى تسديدى و تأييدى تعبير مىشود ، و امامان معصوم عليهم السّلام نيز از آن موهبت الهى بهره‌مندند ، ليكن وحى تشريعى مخصوص پيامبران است . « 1 » 6 - وحى تشريعى و ارتباط ويژهء خدا با پيامبران . بيشتر موارد كاربرد كلمه وحى و اشتقاقات آن در قرآن در اين معناست و هر گاه واژه وحى به صورت مطلق و خالى از قرينه بيان شود ، مقصود همان وحى مخصوص نبوى و پيام رسانى ويژه انبياست . كَذلِكَ يُوحِي إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ . « 2 » 7 - رابطه مستقيم و بى واسطهء خدا با پيامبر . آيه 51 سوره شورى كه شيوه‌هاى گوناگون ارتباط خدا با پيامبران را گزارش مىكند ، واژه وحى در يك معناى اخص به كار برده است ، يعنى : ارتباط بدون واسطه با پيامبر : ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا . . . ، هيچ انسانى را نرسد كه خدا با او سخن گويد ، جز از راه وحى ( تفهيم بىواسطه و مستقيم ) يا از فراسوى حجابى ، يا فرستاده‌اى بفرستد . . . مفهوم اصطلاحى وحى همانطور كه ملاحظه شد ، كلمه وحى چه در معناى لغوى خود - تفهيم سريع و نهانى - و چه كاربردهاى قرآنى ، اختصاص به وحى تشريعى و ارتباط پيام رسانى

--> ( 1 ) الميزان 6 / 261 ، 14 / 334 ، تفسير موضوعى ، آيت الله جوادى آملى 7 / 149 . ( 2 ) شورى / 3 .