تفسير و استفاده است . « 1 » به اين جهت در مىيابيم مسئله تأكيد بر حفظ اسرار و آثار و دستور به تقيه و تأكيدات مستمر براى مواظبت بر نقل روايات از چه باب بوده است . وقتى كه خود ائمه هيچ مصونيتى براى نگهدارى نوشته‌هاى خود نداشته‌اند ، و هر آن احتمال آن مىداده‌اند كه مأموران حكومت به خانه آنها يورش ببرند و نوشته‌هاى خود و پدرانشان را تاراج كنند تا جايى كه گاهى مجبور بودند از خانه ديگران براى مخفى كردن استفاده كنند ، يا از روش دفن براى پنهان كردن بهره ببرند ، ديگران در سطح ياران حضرت كه حكومتها هزينه كمترى براى برخورد با آنان مىپردازند جاى خود دارد . ابى الصباح كنانى مىگويد : به امام صادق عرض كردم كه از پيامبر در حق امام على رسيده است : « انت اخى و صاحبى وصفيى و وصيى و خالصى من اهلبيتى و خليفتى فى امتى » . حضرت مىفرمايد : آرى چنين روايتى رسيده ، « و هذا مكتوب عندى فى كتاب على » ، اما اين كتاب را از ترس هجوم مأموران دفن كردم « 2 » . يا معلى بن خنيس از امام صادق نقل مىكند كه كتاب‌هاى على در پيش حضرت بود تا وقتى كه در مدينه بود ، اما به هنگام مهاجرت به عراق آنها را پيش ام سلمه به امانت گذاشت . « 3 » مشابه اين تعبيرات درباره ائمه ديگر بويژه امام حسن و حسين بسيار رسيده است . مثلا درباره اين دو آمده كه چون حسن و حسين عليهما السّلام از ميراث پيامبر در هراس افتادند و خوف آن پيدا كردند كه خانه‌هاى آنان مورد هجوم و بازرسى قرار گيرد ، اين نوشته‌ها را در اختيار ام سلمه قرار

--> ( 1 ) - مجلسى ، بحار الانوار ، ج 28 / 308 ، مسعودى ، اثبات الوصية / 121 ، 122 . ( 2 ) - مجلسى ، بحار الانوار ، ج 26 / 52 و 53 . ( 3 ) - همان / 50 .