مقدمه : حضور در خلوت قرآن و كشف راز و رمزهاى آن ، كار هركس نيست و اين امر در اختيار خاصّان درگاه الهى است كه از سرچشمه عصمت آب نوشيده‌اند . اما نمىتوان دست روى دست گذاشت زيرا اگر هم‌چنين حضورى ميسور نباشد ، مىتوان بر گستره علوم و معارف قرآن نشست و قطره‌اى زلال از جارى قرآن چشيد و دل و جان را با آن نوازش داد . وجود انسانهاى مختلف با استعدادهاى گوناگون ، مانند جدولها و نهرها و رودخانه‌هاست كه هريك به اندازه سعه وجودى خود از آب باران پر مىشوند . آيات قرآنى با خيرات و بركاتى كه دارد ، مانند باران رحمت الهى است كه بايد هركسى مطابق استعدادها و شايستگىهاى خود از آن برخوردار باشد و آن باران پرفيض را در خود جريان بدهد . فرزانگان و متفكران بزرگى در طول چهارده قرن كنار اين سفره گستردهء الهى نشسته‌اند و هركس به اندازه فهم و درك خود از آن تغذيه كرده‌اند و بهره‌ها برده‌اند اما هنوز هم اين سفره پر خير و بركت باز است و هركس بايد مطابق استعداد خود از آن استفاده نمايد مهم اينست كه انسان در خود احساس نياز كند و هرچه اين احساس شديدتر باشد ، دسترسى به معارف و علوم قرآنى آسانتر خواهد بود : آب كم جو تشنگى آور بدست * تا بجوشد آبت از بالا و پست همنشينى با قرآن و گوش جان سپردن به نواى آن ، معرفت و بصيرت انسان را بالا