نكاتيكه در تفسير قرآن بايد رعايت شود 1 - در تفسير آيات ، توجه بما قبل و ما بعد آن آيه ( در صورت ارتباط ) و همچنين آياتى كه در آن مورد نازل شده ضرورى است . 2 - در تفسير بعضى آيات از جمله وَ جاءَ رَبُّكَ - ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ و امثال آن بنكات استعاره و كنايه توجه گردد . 3 - باختلاف قرائتها توجه نشود و با همان الفاظى كه در دست مىباشد قرائت و تفسير گردد . 4 - از شرح جزئياتى كه قرآن مجيد بدانها اشارتى نكرده و ساكت است خوددارى شود زيرا فايده‌اى بر آنها مترتب نيست و حاجتى بشناختن آنها نميباشد مانند اختلاف مفسرين در نوع درخت و ميوه‌ايكه حضرت آدم ابو البشر و همسرش حوّاء از آن خوردند - نوع چهار مرغى كه حضرت ابراهيم خليل عليه السّلام آنها را قطعه قطعه نمود و خداوند متعال آنها را مجددا زنده كرد - نام پسر بچه‌ايكه خضر پيغمبر او را كشت - تعداد اصحاب كهف و رنگ سگ ايشان و اينكه در چه زمان و در چه شهرى بودند و بكدام غار پناه بردند و امثال اين گونه مطالب كه در اطرافش بحث‌ها كرده و چيزها گفته‌اند . براى شاهد مثال بروايتى كه در تفسير ابو الفتوح رازى ذكر شده توجه شود : از امير المؤمنين على عليه السّلام دربارهء رنگ سگ اصحاب كهف پرسش شد در جواب فرمود برنگ سگ بود زيرا تمام رنگها را در اين حيوان ميتوان يافت . 5 - اكثر شأن نزولها با مفهوم آيات قرآن شريف كاملا مطابق است و در تفاسير نيز مزايا و نكات مهمى در مورد آيات ، وجود دارد كه در خود آيات الهى تعرض به آنها نشده و با مراجعهء بتفاسير و شأن نزول آيات ، مطلب روشن ميگردد بنا بر اين چنانچه