2 - قطع از طرفين يعنى جدا كردن از آخر سورهء مقدّم و اول سورهء مؤخّر . 3 - قطع از آخر سورهء ما قبل و وصل به اول سورهء ما بعد . 4 - وصل به آخر سورهء گذشته و قطع از اول سورهء آينده . سه قسم اول و دوم و سوم جايز است ليكن طريق سوم اولى و چهارم ممنوع و مردود مىباشد زيرا بطوريكه گفته شد بسمله ، اولين آيهء هر سوره و براى افتتاح آنست نه اختتام سورهء ما قبل . تبصرهء 1 - عاصم و كسائى و ابن كثير و قالون بسمله را برابر ماده يك به طرفين وصل كرده‌اند - ابو عمرو و ابن عامر و ورش ميان دو سوره بدون گفتن بسمله ، سكته داده‌اند - ساير قراء دو سوره را بدون بسمله وصل نموده‌اند ليكن بطوريكه گفته شد بسمله اولين آيهء هر سوره است و بايد خوانده شود . تبصرهء 2 - چنانچه بسمله در ميان استعاذه و سوره خوانده شود چهار حالت فوق الذكر دربارهء استعاذه و بسمله نيز جارى است و وصل بسمله باستعاذه و قطع از ما بعد ، ممنوع است . تبصرهء 3 - قرّاء سبعه وصل بسمله را به اول ده سورهء نامبردهء زير مستحب و از محسّنات قرائت شمرده‌اند : 1 - فاتحة الكتاب 2 - أنعام 3 - كهف 4 - انبياء 5 - سباء 6 - فاطر يا ملئكه 7 - قمر 8 - الرّحمن 9 - الحاقّة 10 - القارعة و وصل آن را به اول 9 سورهء مشروحهء زير مكروه دانسته قطع نموده‌اند : 1 - محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم 2 - قيمة 3 - عبس 4 - مطفّفين 5 - بلد 6 - بيّنة 7 - تكاثر 8 - همزة 9 - لهب و در بقيهء سور قرآن كريم ، قطع يا وصل بسمله به اول سوره اختيارى است . تبصرهء 4 - هر گاه از ابتداى سوره شروع بتلاوت شود خواندن بسمله باتفاق تمام قراء لازم است و چنانچه از ساير آيات مثلا از آيهء 10 يا 15 و يا 27 و غيره قرائت گردد اگر ابتداى آيه ، نام پروردگار باشد « اعم از اسم ظاهر يا ضمير » گفتن