چهار موضع در قرآن مجيد بشرح زير سكته دارد : 1 - آيهء اول و دوم سورهء كهف : الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلى عَبْدِهِ الْكِتابَ وَ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجاً ط قَيِّماً لِيُنْذِرَ بَأْساً شَدِيداً مِنْ لَدُنْهُ وَ يُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ ( ستايش مخصوص خداوندى است كه قرآن را بر بنده‌اش خاتم انبياء فرو فرستاد در حالى كه براى آن ، كژى و انحراف و نادرستى قرار ندارد و آن را پناهگاه احكام دين و راست و درست گردانيد تا اينكه كفار را به عذاب سخت بترساند و گروندگان را مژده دهد ) . سكته در كلمه « عوجا » است تا معلوم شود كه كلمهء مزبور و ما بعدش دو صفت براى « كتاب » است و با اينكه وقف ميان موصوف و صفت ، وقف حسن است ليكن در اين آيهء مباركه سكته اولى است زيرا دو صفت متوالى متضاد ذكر شده و سكته بر الف بدل از تنوين است نه بر تنوين زيرا تنوين سكته بردار نيست . 2 - آيهء 52 سورهء يس : قالُوا يا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ ( كافران گويند اى واى بر ما ، كى ما را از خوابگاهمان بر انگيخت - اين است آنچه خداوند بخشنده ما را وعده داده بود و پيامبران راست گفتند ) . كلمهء « مرقدنا » سكته دارد و با اينكه وقف لازم و غفران نيز مىباشد معذلك سكته مناسبتر است زيرا كلمهء مزبور دنبالهء جملهء تعجب و جملهء ما بعدش اعلام و خبر است و گويندهء هر دو جمله كفارند . 3 - آيهء 27 سورهء قيمة : وَ قِيلَ مَنْ راقٍ ( و گفته شود كيست شفا دهنده ) كه كلمهء « من » سكته دارد و ادغام « نون » در « راء » جايز نيست چه در صورت ادغام ، مشتبه بيك كلمه گردد و از جمله بودن خارج مىشود و معناى آن هم تغيير مىكند و از طرفى « من » استفهاميه مبتداء و « راق » خبر آنست و بطوريكه در پيش گفته شد وقف ميان مبتداء و خبر نيز جايز نميباشد .