إمالة امالة بر وزن اقالة مصدر باب افعال از ثلاثى مزيد معتل العين است « اصل آن إميال بوده كه ياء آن بواسطهء سنگينى تلفظ حذف شده و در عوض بآخرش تاء ملحق نموده‌اند » . اماله به معناى ميل دادن است و در اصطلاح تجويد ، ميل دادن فتحه بجانب كسره و الف به طرف ياء است . در كتاب شرح نظّام چنين تعريف شده : اماله ميل دادن الف بياء يا ميل دادن ياء بالف است : اماله ، لغت اهل نجد و فتح لغت اهل حجاز است و مراد از فتح ، تفخيم مىباشد . سبب اماله ، كسره و ياء است يعنى چنانچه كلمه‌اى داراى كسره يا حرف « ى » باشد فتحه يا الف ما قبل يا ما بعد آنها اماله مىشود و در مواضعى بدون سبب هم اماله ميگردد . اماله بر دو قسم است : صغرى - كبرى . 1 - امالهء صغرى يا بين بين : آنست كه فتحه و الف اندكى به سمت كسره و ياء ميل داده شوند يعنى بين فتحه و كسره يا بين الف و ياء مانند : الف - إِنَّا ( بدرستيكه ما ) - إِيَّاكَ ( تو را ) - كتاب كه فتحهء ما بعد كسره در هر سه كلمه اماله مىشود . ب - ؟ حيوة ؟ ( زندگى كردن ) كه الف مقصورهء ما بعد ياء اماله مىشود . ج - ال ( خاندان ) - عالم ( دانشمند ) كه الف ما قبل كسره در هر دو كلمه ، اماله مىشود . د - جاءَ - شاءَ كه بدون داشتن سبب ، اماله مىشود .