2 - بِيَدَيَّ أَسْتَكْبَرْتَ ( به دو دستم آيا تكبر كردى ؟ - آيه 75 سورهء ص ) همزهء استفهام است . 3 - وَ أَعْلَمُ ( و ميدانم ) همزهء متكلم وحده فعل مضارع است . 4 - وَ أَعْتَزِلُكُمْ ( و از شما كناره ميگيرم ) همزهء متكلم وحده فعل مضارع از باب افتعال است . 5 - وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي ( و هارون را در كار من شريك ساز - سورهء طه ) همزهء فعل امر از باب افعال است . 6 - قُلْ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَتَّخِذُ وَلِيًّا ( بگو آيا غير خدا را يار و ياور فراگيرم ؟ - سورهء انعام ) به ترتيب همزه‌هاى استفهام و متكلم وحده است . 7 - أَ فَغَيْرَ اللَّهِ أَبْتَغِي حَكَماً ( آيا پس غير خدا را حكم كننده بجويم ؟ - سورهء انعام ) به ترتيب همزه‌هاى استفهام و متكلم وحده است . تبصره - همزه‌هاى قطع غالبا مفتوح است و در رسم الخط قرآن نگاشته مىشود ولى همزه‌هاى وصل هميشه مكسور يا مضموم است مگر همزهء حرف تعريف كه همواره مفتوح است . و نيز فتحه و كسره و ضمهء همزه‌هاى وصل كه در وسط جمله قرار گيرند در رسم الخط قرآن نوشته نميشود و در بعضى قرآنها روى آنها صاد اول كوچك ( ص ) گذارده شده كه علامت همزهء وصل است و چنانچه فتحه و كسره و ضمهء همزه‌هاى وصل در بعضى كلمات اعم از اول يا وسط جمله نوشته شود در بعضى قرآنها با رنگ سرخ مشخص مىباشد . تشديد هر گاه دو حرف متماثل ( مانند هم ) در يك كلمه پهلوى يكديگر واقع شوند يك حرف نويسند و روى آن تشديد ( ) ميگذارند . حرف كه داراى تشديد باشد مشدّد نامند مانند : مرّ - أوّل - يطهّر . مشدّد كردن حروف را ادغام گويند و بعدا بطور مشروح بيان خواهد شد .