كرده‌ايم تا مردم در آياتش انديشه كنند و خردمندان از آن پند گيرند ) . آيهء 24 سورهء محمد : أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى قُلُوبٍ أَقْفالُها ( چرا دربارهء قرآن و معانى آن تدبّر و انديشه نميكنند ، آيا بر دلهاى آنان قفل زده شده است ؟ ) پيامبر عظيم الشأن اسلام فرموده : الف - ويل لمن لاكها بين لحييه ثمّ لم يتدبّر ( واى بر كسى كه آيات قرآن را بين دو چانهء خود بگرداند و تدبّر و توجّه در آنها ننمايد ) . ب - لا عبادة مثل التّفكّر ( هيچ عبادتى چون انديشه كردن نيست ) . ج - اى مردم هنگامى كه فتنه‌هاى روزگار مانند پاره‌هاى ابر تاريك بر شما پوشيده شد ، بر شما باد عمل به قرآن زيرا شفاعت كننده‌ايست كه شفاعتش مقبول است ، كسى كه قرآن را پيش رويش قرار داده آن را راهنماى خود نمايد و بدان عمل كند او را به بهشت ميكشاند و كسى كه قرآن را پشت سر گذارده و به آن عمل نكند ويرا بجهنّم ميراند . امام المتّقين على بن ابيطالب عليه السّلام ميفرمايد : الف - لا خير في قرائة من لا يتدبّر فيها ( براى كسى كه در خواندن قرآن انديشه و تدبّر ننمايد خيرى نيست ) . ب - قرآن داروى دردهاى بيدرمان و پناه آوارگان است و نبايد آن را منحصر باوراقى دانست كه در ميان جلدى گرد آمده و بعنوان تعويذ برگردن اندازند و يا در خانه‌ها نگاهدارند ، بلكه منظور من از قرآن ، عمل كامل به آن و همت بر انجام وظايفى است كه مطابق وحى آسمانى در آن درج شده و در مفهوم حقيقى خود پندار و كردار يك مسلمان صميمى و با ايمان را تشكيل ميدهد بنا بر اين مسلمانان وظيفه‌شناس قرآنى متحرّك و سخنگو هستند كه معناى اين كتاب مجيد