وى تفسير را از ابن عباس فرا گرفت و ظاهرا كتابى در تفسير قرآن تأليف نمود . 3 3 - شعبى ابو عمر عامر بن شراحيل كوفى حميرى 4 ( 21 - 104 ه . ) . 4 - عكرمة بن عبد اللّه بن ابو عبد اللّه مولى ابن عباس 5 ( 105 ه . ) . وى شاگرد ابن عباس بوده است . 5 - ضحّاك بن مزاحم بلخى هلالى ( 105 ه . ) . وى تفسير را از سعيد بن جبير گرفت و كتابى در تفسير گرد آورد . 6 6 - طاووس ( ذكوان ) بن كيسان ، ابو عبد الرحمان الخولانى الهمدانى 7 ( 33 - 106 ه . ) . 7 - عطاء بن اسلم بن صفوان ( ابن ابى رباح ) 8 ( 27 - 114 ه . ) . 8 - سدّى كبير 9 اسماعيل بن عبد الرحمان قرشى ، ابو محمد 10 ( 127 ه . ) . سيوطى تفسير وى را « امثل التفاسير » وصف نموده است و شيخ در مقدمهء تبيان ، طريق تفسيرى وى را نكوهش كرده و گويا سبب ، اين باشد كه وى به اسناد ابو صالح از ابن عباس ، تفسير خود را تأليف نموده و سيوطى طريق ابى صالح را نادرست خوانده است . 11 9 - مقاتل بن سليمان بن زيد ابو الحسن الأزدى 12 ( 150 ه . ) . از آثار وى : التفسير الكبير ، الوجوه و النظائر فى القراآت ، الآيات و المتشابهات را مىتوان نام برد . 10 - قتادة بن دعامة السدوسى ، ابو الخطّاب 13 ( 60 - 117 ه . ) . 11 - عبد الرحمان بن زيد بن اسلم مدنى مولى عمر بن الخطّاب 14 ( 182 ه . ) . داراى كتاب ( تفسير القرآن و الناسخ و المنسوخ من القرآن ) است .