باب ششم : احكام نون ساكن و تنوين پيش از پرداختن به اين مبحث ابتدا بايد تنوين را تعريف كنيم . تنوين نون ساكنى است كه در تلفظ ظاهر مىشود ولى در نوشتن به شكل « ن » نوشته نمىشود و فقط در آخر كلمه ( در آخر بعضى اسمها ) قرار مىگيرد « 1 » و بر سه نوع است : تنوين نصب ( ؟ ) ، تنوين جر ( ؟ ) و تنوين رفع ( ؟ ) . تنوين با « ال » ابتداى اسم جمع نمىشود . و امّا تنوين و نون ساكن در مجاورت حروف 28 گانه عربى چهار حالت دارند كه عبارت‌اند از : اظهار ، ادغام ، اقلاب و اخفا . 1 - اظهار به معناى ظاهر كردن و نمايان ساختن است . در اصطلاح تجويد آن است كه بعد از نون ساكن يا تنوين حرفى از حروف « حلقى » ( ء - ه - ع - ح - غ - خ ) قرار گيرد . در اين صورت ، نون ساكن يا تنوين كاملا از مخرج ( و بدون مكث ) تلفظ مىشود و فورا حرف پس از آن ادا مىگردد . اظهار ممكن است در يك يا دو كلمه روى دهد . علماى تجويد ، اظهار را چنين تعريف كرده‌اند : هو الانفصال تباعدا

--> ( 1 ) - البته در دو مورد در قرآن ( و ليكونا - يوسف : 32 ) ، ( لنسفعا - علق : 15 ) تنوين در آخر فعل آمده كه علامت نون تأكيد خفيفه است .