9 - غنّه صدايى است كه از خيشوم ( حفرهء بينى ) خارج مىشود . اين صفت در اصل مربوط دو حرف « ن - م » است كه در حالات مختلف اعم از ساكن ، متحرك ، مشدّد و نيز در حالتهايى كه « نون » ساكن باشد و در آن عمل اخفاء اقلاب و ادغام با غنّه صورت گيرد ، اعمال مىشود . راجع به غنّه در موارد مذكور در بخش مستقلى بحث خواهد شد . امّا نكته‌اى قابل يادآورى در اينجا چگونگى اعمال صفت غنّه و مراتب آن است . چرا كه اين صفت در مواقع مختلف يكسان و يك اندازه نيست و مراتب غنّه موجود در نون و ميم به چند صورت زير است : 1 - در حال مشدّد بودن « ن - م » كه قوىترين مراتب است ؛ مثل : انّ - عمّا 2 - در حال ادغام آنها كه در قوّت بعد از مرتبهء اول قرار دارد ؛ مانند : من يشآء - من ولىّ 3 - در حال اخفا و اقلاب آنها همچون اين موارد : ان كنتم - من قبل - من بعد - ذنب - ام به در غير از موارد فوق ، « ن » و « م » چه ساكن باشند و چه متحرك ، غنّه نداشته از مخرج اصلى خود ادا مىشوند . چند تذكر الف - در كيفيت و رعايت غنّهء « ن - م » بين علماى فن اختلاف نظر وجود دارد . عدّه‌اى فقط « ن - م » مشدد يا ساكن را كه به حالت اخفا يا ادغام باشند داراى صفت غنّه مىدانند و گروهى ديگر مطلق « ن - م » را ، اعم از متحرك يا ساكن ، و در تمام حالتهاى اظهار ، اخفا ، ادغام و تشديد داراى غنّه دانسته‌اند . شايد علت نظر دوم