باب هشتم : فتح و اماله در پايان اين فصل و خاتمهء كتاب پيرامون چند اصطلاح توضيح داده مىشود . 1 - فتح عبارت است از اينكه قارى دهان را هنگام اداى حرف باز كند تا حرف به آسانى و سهولت تلفظ شود . 2 - اماله به معناى ميل دادن فتحه به سوى كسره و الف به سوى ياء است به گونه‌اى كه فتحه كاملا به كسره و الف كاملا به ياء تبديل نشود ، بلكه بين اين‌دو حالت باشد « 1 » . در اصطلاح قاريان ، اماله بر دو قسم است : اماله كبرى : عبارت است از نزديك كردن فتحه به كسره و الف به ياء . اماله صغرى : حالتى است ميان فتح و اماله كبرى ، كه تقليل و بين‌بين ناميده مىشود . در قرائت عاصم به روايت حفص ، فقط كلمهء مَجْراها ( هود / 41 ) امالهء كبرى دارد امّا در قرائت بعضى قرّاء مشهور چون ابو عمرو ، حمزه ، كسايى ، ورش و هشام انواع اماله صورت مىگيرد كه در مبحث اختلاف قرائات مطرح است و روش ما نيست .

--> ( 1 ) - اماله براى سهولت در لفظ است و آسان‌تر از فتح مىباشد و سبب اماله دو چيز است : كسره و ياء كه براساس قرائت و روايت صحيح و معتبر انجام مىگيرد .