يك نوع اجتهاد شخصى قاريان مشهور مىدانند « 1 » . بنابراين ، مقصود از قرائت در اينجا آن قرائتى است كه به قاريان مشهور نسبت داده مىشود و آنها نيز مستقيما و يا به واسطه آن را از ياران پيامبر و آنها هم از شخص رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله دريافت كرده‌اند . مثل عاصم كوفى كه قرائتش را از ابو عبد الرحمان سلّمى و زر بن حبيش اخذ كرده و آنها از على بن ابى طالب و عثمان بن عفان و عبد اللّه بن مسعود و آنها نيز از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله . پس آنچه راويان در نسبت آن به امام القراءه متفق باشند قرائت ناميده مىشود ، مثل قرائت عاصم كوفى كه به وسيله راويان وى ابو بكر شعبه و حفص بن سليمان نقل شده است . روايت قرائت قرّاء را جمعى نقل كرده‌اند كه از ميان آنها دو نفرشان معروف‌اند ، مثل ابو بكر شعبه و حفص بن سليمان كه قرائت امام القراءه عاصم كوفى را نقل كرده‌اند . آنچه را راويان نقل مىكنند روايت مىگويند . طريق آنچه به نقل‌كننده از راوى نسبت داده شود ، طريق نام دارد ممكن است افراد يا سندهاى نقل از راوى زياد باشد ( چند طريق وجود داشته باشد ) مثل : قصر مد منفصل به روايت حفص از طريق عمرو بن الصّباح و يا از طريق طيبة النّشر و عدم قصر مد منفصل از طريق عبيد بن الصّباح و شاطبيه « 2 » .

--> ( 1 ) - البيان فى تفسير القرآن ( آيت اللّه العظمى خويى ره ) تواتر قرائات را با دلايلى متقن رد مىكند و تواتر نفس قرآن را دليل بر متواتر بودن قرائات نمىداند ( ص 157 - 160 ، چاپ پنجم ، بيروت ) . ( 2 ) - در حرز الامانى ( شاطبيه ) 14 طريق ، در المهذّب ( طيبة النّشر ) 80 طريق ، و النّشر ( ابن الجزرى ) قريب به 980 طريق ذكر شده است .