باب چهارم : آشنايى با معلمان ، قاريان و حافظان صدر اسلام از آنجا كه آشنايى با قرآن كريم اعم از قرائت ، حفظ و درك معانى و مفاهيم انسان‌ساز آن ، زمينه‌ساز نشر حقايق و احكام دين مقدس اسلام و در نتيجه عامل بسيار مهمى براى هدايت بشر است ، نبى اكرم صلّى اللّه عليه و إله و اصحاب آن حضرت در صدر اسلام عنايت خاصى به تعليم و تعلم قرآن داشتند ، به قسمى كه ابتدا قرائت آيات را مستقيما از رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله فرا مىگرفتند و سپس طبق دستور حضرت به ديگر مسلمانان روش خواندن صحيح قرآن را تعليم مىدادند . از بزرگان اين دوره كه در امر قرائت و تدريس مفاهيم و احكام آن شهرت بيشترى داشته‌اند مىتوان در بين مهاجران امام على بن ابى طالب ، عثمان بن عفّان ، طلحة ، ابن عبّاس ، حذيفه ، ام سلمه ، عبد اللّه بن مسعود و از انصار ابى بن كعب ، معاذ بن جبل ، ابو الدّرداء و غيره را نام برد . قاريان عصر تابعين كه قرائت قرآن را از اصحاب آموختند و پس از آنان عهده‌دار مقام تعليم و قرائت قرآن در بلاد مختلف اسلامى شدند ، طبقه دوم قرّاء را شامل مىشوند كه عبارت‌اند از : 1 - در مدينه : سعيد بن مسيّب ، عروه ، عمر بن عبد العزيز ، سلمان بن يسار ، عطاء بن يسار ( معاذ القارى ) ، مسلم بن جندب ابن شهاب زهرى ، زيد بن