2 - مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها . . . بين اين جملات مستقل ، با وجود كامل بودن ، ارتباط ( تقابل ) برقرار است كه در فعليها وقف مىشود . در مثالهاى زير نيز بين دو جملهء مستقل تعادل وجود دارد : 1 - لَها ما كَسَبَتْ وَ لَكُمْ ما كَسَبْتُمْ ( بقره / 141 ) 2 - فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ ( بقره / 203 ) 3 - تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ تُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ ( آل عمران / 27 ) 4 - تُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ تُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ « 1 » ولى در صورتى كه دو جمله كوتاه باشند زيباتر است كه جمله اولى به جمله بعدى وصل و در جمله دوم وقف شود ، مانند موارد فوق . امّا اگر دو جمله طولانى باشند وقف كردن در هردو جمله زيبا خواهد بود زيرا نفس قارى ، گاه براى تلاوت دو جمله كفايت نمىكند و به ناچار وقف در اثناى جملهء دوم صورت مىگيرد . گاهى وقف به اين صورت موجب تغيير معنا مىشود . مثل : الْخَبِيثاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَ الْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثاتِ . . . ( نور / 26 ) « 2 » . ط - وقف معانقه يا وقف مراقبه وقف معانقه يا مراتبه آن است كه در يك آيه بر هريك از دو كلمه پىدرپى بتوان وقف كرد ، امّا زمانى كه وقف بر يكى از آنها صورت گيرد وقف بر ديگرى روا نباشد . علّامه ابن الجزرى در كتاب النشر گفته است « بعضى وقف روى كلمه‌اى و برخى ديگر وقف روى كلمهء ديگرى را جايز مىشمارند . در اين صورت وقف بين آن‌دو ، وقف مراقبه بر مبناى تضاد خواهد بود . نظير اينكه كسى كه وقف روى لا ريب را اجازه مىدهد مسلّما وقف بر فيه را اجازه نخواهد داد و برعكس و يا در صورت

--> ( 1 ) - النشر ، ج 1 ، ص 237 ؛ معالم الاهتداء ، ص 167 . ( 2 ) - معالم ، ص 169 .