مقدّمهء مصحّح ملّا محمّد جعفر استرآبادى ( 1198 - 1263 ق ) معروف به شريعتمدار و متخلّص به والى ، از بزرگان فقها و مجتهدان . در نوكنده از روستاهاى بلوك انزان استرآباد ( گرگان ) به دنيا آمد و مقدّمات علوم را در زادگاهش فراگرفت . در جوانى براى تكميل تحصيلات به بار فروش رفت . پس از چندى رهسپار عتبات گرديد و در محضر درس صاحب رياض ( سيّد على طباطبائى ، در گذشتهء 1231 ه . ق ) حضور يافت و به دريافت اجازه از او نايل شد . در 1231 به استرآباد بازگشت ، امّا در آنجا نمانده به قزوين رفت . پس از چندى كه فتحعليشاه به قزوين آمد و با شيخ ديدار كرد ، چون از فضل شيخ آگاهى يافت وى را به تهران خواست و در كنار كاخ خود و مجاور مدرسهء مادر شاه منزلى براى اقامت او تخصيص داد و چندان حرمتش را نگه مىداشت كه ماهى يك بار به ديدنش مىرفت . شيخ مدّت بيست سال در تهران به تأليف و تدوين پرداخت و در 1241 ق كه جنگ دوم ايران و روسيه درگرفت به جهاد با روسها رفت . در بازگشت از جهاد رهسپار حجّ گرديد . پس از انجام حجّ در كربلا اقامت گزيد . در اين ايّام درگير مناقشه با شيخ احمد احسائى و شاگردش سيّد كاظم رشتى گرديد ، چنان كه شيخيه قصد جان او كردند . در 1246 ق كه در عراق طاعون شيوع يافت ، زن و شمارى از فرزندانش مردند . پس از چندى شريعتمدار عازم زيارت مرقد امام رضا عليه السّلام شد و چون از شيخيه بر جانش بيمناك بود