آن گونه كه ابن جزرى مىگويد « تجويد زيور تلاوت و زينت قرائت است » ؛ او مىگويد : « اين سنت خداوند است كه اگر كسى قرآن را نيك و صحيح - آن طور كه نازل شده - قرائت كند ، گوش‌ها از شنيدنش لذت مىبرند ، و قلب‌ها از قرائتش خاشع مىشوند تا جايى كه نزديك است عقل‌ها و خردها از خود بىخود شوند و اين سرّى است از اسرار الهى كه به هر كس بخواهد به وديعت مىدهد . ما از اساتيد فرا گرفتيم ، كسى كه صداى خوب ندارد و به مقامات موسيقى آشنا نيست امّا كلمات را نيك و الفاظ را استوار ادا مىكند ، به هنگام قرائت ، گوش‌ها را به طرب آورده و قلب‌ها را تسخير مىكند و خلق به گردش مىآيند و مردمان - از عام و خاص - براى شنيدن قرائتش به او روى مىآورند ، چه آنان كه عربى مىدانند و چه آنان كه عربى نمىدانند . اما همين مردم اگر قرائت كسى را بشنوند كه به مقام‌ها و پرده‌هاى موسيقى و آواز آشناست ، ولى تجويد را رعايت نكرده و استوار قرائت نمىكند ، او را ترك مىكنند » « 1 » . كتابى كه پيش رو داريد « التمهيد فى علم التجويد » نام دارد كه تأليف سترگ امام ، ابن جزرى دربارهء تجويد است . دكتر على حسين البواب

--> ( 1 ) . النشر ، ج 1 ، ص 212 .