در چند سال اول در مدينه ، حضرت [ ص ] به مقام حاكم شهر نايل نشد ، چرا كه هشت رئيس قبيلهء ديگر بودند كه كمابيش مقامى برابر داشتند . با گذشت زمان ، بر اثر موفقيت‌هاى نظامى هيئت‌ها يا « غازيه » هايى كه مهاجران به‌عهده مىگرفتند و مردانى از مدينه به آنان مدد مىرساندند ، قدرت حضرت محمد [ ص ] افزايش عظيمى يافت . حدود هجده ماه اول پس از هجرت نه فقط صرف خوگرفتن مهاجران به موقعيت جديد ، بلكه صرف كوشش‌هاى حضرت [ ص ] براى جلب حمايت قبايل يهود و گروه‌هاى اندك‌شمار ديگر در مدينه شد . در قرآن مجيد ، گاه به صور مختلف رهنمودهايى به او براى جلب آنان داده شده است . سپس هنگامى كه معلوم مىشود كه بعضى از آنان مىخواهند به دعوت او پاسخ دهند ، [ از طريق وحى ] به او گفته مىشود كه از آنان انتقاد كند و بگويد دينى كه او به آن دعوت مىكند دين پاك ابراهيم است كه يهوديان و مسيحيان آن را تباه كرده‌اند . آنچه در قرآن يافت مىشود ، عمدتا شواهدى از جنبه‌هاى عقلانى بحث‌هاى حضرت محمد [ ص ] با يهوديان است ، اشارات معدودى هم به طرد قبايل يهود دارد . مواردى هم هست كه هم به يهوديان حمله مىشود ، هم به مسيحيان . هيچ خصومت علنى و عملى با مسيحيان تا دو يا سه سال آخر زندگى حضرت [ ص ] وجود نداشت ، لذا به نظر مىرسد كه انتقاد از يهوديان ، گاه تا اين دوره هم ادامه داشته است . آنچه به « قطع رابطه » با يهود معروف است در حدود مارس 624 م اندكى پيش از غزوهء بدر رخ داد . نشانهء بيرونى عمدهء اين صف‌آرايى جديد نيروها در مدينه اين بود كه قبله يا سمت و سوى عبادت نماز ، كه تا آن هنگام به‌سمت بيت المقدس ، همانند يهوديان بود ، به‌طرف مكه تغيير يافت . اين نشانهء آن بود كه دين جديد بر آن بود كه اختصاصا عربى باشد ، و حضرت محمد [ ص ] درصدد آن بود كه بيشتر بر عربىسازى پيروانش تكيه كند ، تا بر يهودىگرايى آنان . همان ماه مارس سال 624 م ، شاهد درافتادن مسلمانان با قدرت مكه بود . درست در ژانويهء 624 م بود كه معدودى از مسلمانان كاروان كوچكى از مكيان را از زير گوش مكيان به‌در بردند و به اسارت گرفتند . در ماه مارس ، گروهى متشكل از حدودا سيصد مسلمان تحت رهبرى شخص محمد [ ص ] جنگى را با كمال شگفتى در ناحيهء بدر با غلبه بر نيروى