برعكس ، به زحمت مىشود مخالفت كرد كه يكى از عموزادگان محمد ( ص ) ، عبد اللّه بن عباس ( متوفاى حدود 68 8 / 687 م . ) مصحفى از وحى الهى تشكيل داده باشد . اين مسأله كاملا با مقامى كه همه كس در صدر اسلام براى او در علوم قرآنى قائل است ، مطابقت مىكند . بعدا خواهيم ديد كه او نخستين مفسرى است كه به طور وافرى در احاديث از او نام آمده است . چنين به نظر مىرسد كه مصحف او با مصحف ابى و ابن مسعود كه درباره‌شان صحبت خواهيم كرد ، قرابت دارد . مصحف او بخصوص محتوى دو سورهء الخلع ( انكار ) و الحفد ( مسابقه ) بود كه فقط در مصحف ابّى ذكر شده است . اين مصحف امروز مفقود است . چون اين مصحف يك نسخهء مدنى بود ، بايد كه خيلى زود بتوسط نسخهء خليفه‌اى ابو بكر ، اجبارا در محاق قرار مىگرفت . اختلافات زياد ولى بطور كلى فاقد اهميت اساسى كه نقل شده اين را خوب مىشناساند . « 40 » يكى ديگر از صحابهء پيغمبر به نام عقبة بن عامر است ( متوفاى حدود 60 9 / 678 در زمان ولايت مصر ) كه مصحفى داشته و نمونه‌اى از آن تا سال 313 925 باقى بوده ، ولى امروز ما آن را در دست نداريم . « 41 »

--> ( 40 ) دربارهء عبد اللّه بن عباس ببينيد : مقالهء بوهل در دائرة المعارف اسلام 1 : 19 ، دربارهء مصحفش اتقان ، اواسط 82 ، ابن ابى داود 73 ببعد ، جفرى 195 ببعد . ( 41 ) گلدزيهر . Richt 273 ببعد . مذاهب تفسير اسلامى 297 و مراجع ، ر ك . نلدكه 3 : 97 يادداشت 1 . عقبة بن عامر الجهنى ( متوفاى 58 ه . ) از صحابهء رسول خدا كه با معاويه شاهد صفين بود . در 44 ه . والى مصر و در 47 معزول شد و هم در قاهره درگذشت 550 حديث از او نقل كرده‌اند . مصحفى از او نزد ابن خديج در ( 313 925 ه . ) ديدند كه به خط خود او بود ( ولاة مصر و قضاتها از كندى ص 37 ) قرآنى بود كه به ترتيب مصاحف عثمانى نبود ( وصف