از مردم سجستان بود كه با دولت مروان بنى اميه و ملوك امويان شرط كرد بر عدم سب وصى رسول الله ( ص ) در نواحى آن ديار و نيز خاندان مفسر از سلسله‌هاى ايرانى تبار معروف و متعصب شيعه در آن سامان بودند . تفسير مورد بحث در يك جلد به زبان عربى و به شيوهء فلسفى و كلامى نگاشته شده است . وى از جمله علماى اماميه است كه در علوم قرآن كريم و تفسير ، مؤلفات بسيارى دارد كه از جمله 9 تفسير از او نام برده‌اند : نظم القرآن ؛ غريب القرآن ؛ ما اغلق من غريب القرآن ؛ تفسير الفاتحه ؛ بيان انّ سورة الحمد تنوب عن جميع القرآن ؛ الحروف المقطعة فى اوائل السورة ؛ قوارع القرآن ؛ البحث عن التأويلات ؛ لغات القرآن . منابع : اعيان الشيعة ، 3 / 216 ؛ الاعلام ، 1 / 134 ؛ بغية الوعاة ، 1 / 311 ؛ صحيح مسلم ، 2063 ؛ طبقات المفسرين ، داوودى ، 1 / 42 ؛ الذريعة ، 4 / 253 ؛ الفهرست ، ابن نديم ، 153 ؛ لسان الميزان ، 1 / 183 ؛ مصفى المقال فى مصنفى علم الرجال ، 49 ؛ معجم الادباء ، 3 / 64 ؛ معجم المؤلفين ، 1 / 240 ؛ الوافى بالوفيات ، 6 / 409 . تفسير ابن عبدك ، اثر ابو جعفر محمد ( م ح 325 ق ) فرزند على بن عبدك جرجانى معروف به ابن عبدك از متكلمين و مفسرين اماميه . تفسير مورد بحث در يك جلد به زبان عربى و به شيوهء روائى و كلامى است . ابو العباس نجاشى آن را ياد كرده و شيخ طوسى كه قريب عصر او بوده است در الفهرست وى را داراى مؤلفات بسيار مىخواند از جمله به تفسير قرآن كريم او اشاره نموده و آن را تفسير بزرگ و حسن وصف نموده است . بر اثر نزديكى عصر شيخ طوسى با مفسر و توصيف تفسير او به كبير و حسن احتمال بسيارى است كه اين تفسير از نظر شيخ طوسى گذشته باشد ولى فعلا وجود ندارد . منابع : تأسيس الشيعة ، 333 ؛ جامع الرواة ، 2 / 155 ؛ الذريعة ، 4 / 244 ؛ رجال ، ابن داوود ، 325 ؛ رجال ، نجاشى ، 2 / 300 ؛ رجال ، علامه حلى ، 162 ؛ الفهرست ، شيخ طوسى ، 225 ؛ معجم رجال الحديث ، 16 / 331 ؛ نوابغ الرواة فى رابعة المئات ، 290 .