القرآن ؛ تفسير غريب القرآن ؛ لغات القرآن ؛ مجاز القرآن ؛ المصادر فى القرآن ؛ تفسير المعانى فى القرآن . آقا بزرگ تهرانى در الذريعة مىنويسد كه تفسير الفراء غير از تفسيرهاى مذكور است . اين تفسير نزد ابن شهر آشوب مازندرانى ( م 588 ق ) موجود بود و در اسباب النزول و مناقب نقل نموده است . و همچنين از اين تفسير در تفسير فرات كوفى نقل شده است . منابع : اعيان الشيعة ، 10 / 290 الاعلام ، زركلى ، 8 / 145 ؛ ارشاد الاديب ، 7 / 276 ؛ بغية الوعاة ، 2 / 333 ؛ تاريخ الادب العربى ، كارل بروكلمان ، 2 / 199 - 201 ؛ تأسيس الشيعة ، 69 ؛ تذكرة الحفاظ ، 1 / 372 ؛ تفسير فرات كوفى ، 241 ؛ تهذيب التهذيب ، 11 / 186 ؛ الذريعة ، 4 / 298 ؛ رياض العلماء ، 5 / 347 ؛ شذرات الذهب ، 2 / 19 ؛ طبقات المفسرين ، داوودى ، 366 ؛ طبقات الزبيدى ، 4 ؛ ضحى اللاسلام ، احمد امين ، 2 / 307 ؛ الفهرست ، ابن نديم ، 37 ؛ معجم الدرسات القرانيه ، 126 ؛ مفسران شيعه ، 77 . تفسير يونس ، اثر ابو محمد يونس ( م 208 ق ) فرزند عبد الرحمان ، از اصحاب و مفسران و شيخ المحدثين اماميه . در عصر هشام بن عبد الملك خليفهء اموى ( 105 - 125 ق ) متولد گرديد و غلام على بن يقطين بود و حديث و علوم قرآن و تفسير را از محضر امام موسى كاظم ( ع ) و حضرت على بن موسى الرضا ( ع ) اخذ كرد . شيخ طوسى او را از اصحاب امامين موسى كاظم و حضرت رضا ( ع ) ضبط كرده است . و نجاشى پس از توثيق وى او را وكيل حضرت على بن موسى الرضا ( ع ) وصف نموده و امام ( ع ) از علم او تمجيد و او را توثيق كرده‌اند . فضل بن شاذان مىگويد : از ثقات شنيدم كه مىگفتند از حضرت على بن موسى الرضا ( ع ) استماع نموده‌اند كه امام ( ع ) مىفرمودند يونس بن عبد الرحمان ، سلمان زمان خويش است . قميون او را طعن نموده‌اند ولى از طرف اصحاب ائمه ، اتفاق كلمه بر توثيق و عظمت مقام و منزلت او هست . تفسير وى به زبان عربى و به شيوهء روائى است و در كتب تفسيرهاى شيعه و كتب معتبر حديث