است كه جلد اول آن در 1337 ش آغاز و جلد دوازدهم يعنى تمامى دوره در ( 1341 ش توسط دار الكتب الاسلامى از چاپ خارج گشته است . نام كامل آن مقتنيات الدرر و ملتقطات الثمر ) است . حائرى داراى تفسير ديگرى به فارسى است كه براى شاگردان خود در تهران بيان نموده و اكنون مخطوط مىباشد . منابع : الذريعة ، 22 / 35 ؛ معجم الدراسات القرآنية عند الشيعة الامامية ، 286 ؛ مؤلفين كتب چاپى فارسى و عربى ، 4 / 178 ؛ نقباء البشر ، 4 / 1422 . انوار القرآن ، از سيد راحت حسين ( 1297 - 1355 ق ) فرزند سيد ظاهر حسين رضوى كوپال‌پورى هندى ، از اعيان علماى شيعه . اين تفسير به زبان اردو در چند جلد بزرگ است و قسمتهايى از آن در مجلهء الشمس كه در هندوستان منتشر مىشد در 1355 ق به چاپ رسيده است و سبك مفسر كلامى روائى با بهره‌گيرى از روايات و احاديث ائمهء اطهار ( ع ) مىباشد . منابع : الذريعة ، 2 / 438 ؛ معجم الدراسات القرآنية ، 33 ؛ معجم رجال الفكر و الادب فى النجف ، 469 ؛ نقباء البشر ، 2 / 716 . قاموس غريب القرآن ، اثر شيخ ميرزا محمد ( م 1355 ق ) فرزند شيخ ميرزا حسين خليلى تهرانى ، از علما و ادباى اماميه ( - آل خليلى ) . اين تفسير در يك مجلد بزرگ به زبان عربى و به شيوهء لغوى و ادبى شامل بخشى از قرآن كريم است . مؤلف اثر خويش را بر حروف الفبائى ترتيب داده و بعد به ترتيب سوره‌هاى قرآن در سه فصل تنظيم نموده نخست نام سوره را ياد مىكند و بعد كلمات غريب و الفاظ مشكلهء سورهء مذكور را ذكر نموده و مشهورترين تفسير و معروف‌ترين معانى كلمات را يادآورى مىكند و نيز در حواشى آن تعليقات مفيد و نفيسى افزوده است . اين كتاب را تفسير كبير خليلى نيز مىنامند .