در عصر نزول قرآن ، تعداد كسانى كه سواد خواندن داشتند بسيار كم بودند و كمتر از آنان ، كسانى بودند كه قدرت نوشتن را هم داشتند . از آنجايى كه ضبط و نوشتن قرآن كريم ، ضرورى بود ( زيرا احتمال فقدان و از بين رفتن همه و يا بعضى از آن مىرفت ) و سينه‌ها هم قدرت ضبط تمام آن را نداشتند تا تمام قرآن را بدون كم و زياد ، تحويل نسل بعدى بدهند ، ناچار از طرف پيغمبر مكرم اسلام اشخاصى مأمور شده بودند كه وحى قرآنى را بنويسند اگر چه اين اشخاص از نظر رفتار وثاقت نداشتند ؛ چون آنچه مهم بود كتابت و اطمينان به صحت آن بود . عدد نويسندگان وحى مؤلفان علوم قرآن ، در عدد كاتبان وحى اختلاف كرده‌اند و اين اختلاف كاملا در كتابهاى آنان پيدا است ، چنانچه در بعضى از كتابها اسامى عده‌اى در شمار كاتبان وحى آمده كه ديگران آنان را بشمار نياورده‌اند ؛ و در برخى از كتابها نيز ، نام عده‌اى ديگر را ذكر كرده‌اند كه در كتابهاى دسته اول ذكر نشده است . گروه سومى نيز اسامى عده‌اى را به نحو اجمال بيان نموده و گفته‌اند : آنان براى پيغمبر اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله ) نويسندگى مىكردند بدون اينكه تذكر دهند كه آيا آنها كاتب وحى هم بوده‌اند يا فقط عهدنامه‌ها و صلحنامه و يا نامه‌هاى عادى را مىنوشته‌اند . و شايد همين اجمال ، باعث اختلاف در عدد آنان شده كه بعضى به مجرد اين كه در كتابى ديده‌اند كه عده‌اى براى پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله )