كار عثمان مورد قبول اصحاب واقع شد زيرا اين كار را به صلاح مسلمانان ديدند و تشخيص دادند كه با اين كار ، اختلاف و ماده فساد بر طرف مىشود و بنا به نوشته بعضى از محققين « 1 » ، عثمان ، مردم را به قرائتى كه اكنون متعارف بين مسلمانان است وادار كرد و آن همان قرائتى است كه به تواتر از پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) به آنان رسيده بود . اختلاف جديد عثمان ، گر چه مردم را وادار نمود تا از قرآن واحدى كه به دستور او نوشته شده بخوانند و قهرا آن اختلافى كه در سابق گفته شد بر طرف گشت ولى چون اين قرآن تهيه شده ، خالى از نقطه و اعراب بود و اشتباهات ديگرى نيز در اثر تشابه الفاظ مانند ملك و مالك كه به هر دو صورت « ملك » نوشته مىشد ، اختلاف جديدى بروز كرد كه از اختلاف سابق خطرناك‌تر و شديدتر بود و اين اختلاف ، در ميان قراء هفتگانه و غير آنان پيدا شد كه هر يك ، ديگرى را تخطئه كرده و اجازه نمىدادند در اخذ قرائت به او رجوع شود « 2 » و علاوه بر آن چه بسا بعضى از قرائات ، فساد معنى را نيز در برداشت . ابو الاسود و خدمت شايان او مشهور است كه ، ابو الاسود دئلى با خدمت شايانى اين اختلاف و فساد را بر طرف كرد ، و جهت اقدام او به اين امر مهم را چنين نوشته‌اند كه : روزى شخصى را ديد آيهء شريفه « أَنَّ اللَّهَ بَرِيءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَ رَسُولُهُ » « 3 » را قرائت مىكند ولى لام رسوله را مكسور مىخواند كه معناى آن بسيار فاسد مىشد ( يعنى خدا از مشركين و پيغمبرش بيزار است ) - نعوذ باللّه - پس ابو الاسود از اين جريان وحشت زده شد و اظهار كرد خدا اجلّ است از اينكه از پيغمبرش برى باشد « 4 » و در فكر شد كه ضابطه و قاعده‌اى اختراع كند تا اينطور جريان‌ها

--> مدائن بود كه از جمله لشكر عراق محسوب مىشد كه در نتيجه با قرائت عبد اللّه بن مسعود آشنايى داشت و اهل شام با قرائت ابى بن كعب تلاوت مىكردند . ( 1 ) تفسير البيان ، آية اللّه خوئى ، ص 124 . ( 2 ) مصباح الفقيه ، همدانى ، كتاب صلوة ، باب قرائت ، ص 274 . ( 3 ) سوره توبه ، آيه 3 . ( 4 ) تاريخ القرآن ، زنجانى ، ص 96 . مناهل العرفان ، ج 1 ، ص 399 .