و نيز بنگريد به : محمود راميار ، تاريخ قرآن ، ص 265 و محمد باقر حجتى ، پژوهشى در تاريخ قرآن كريم ، صص 206 - 207 و ص 210 . در خصوص عدم سازگارى سياق آيه مورد نظر با شأن نزول آن دربارهء ابن ابى سرح بنگريد به : محمد حسين الطباطبائى ، الميزان ، ج 7 ، صص 283 - 284 و صص 306 - 307 . و نيز : محمد هادى معرفت ، التمهيد ، ج 1 ، ص 176 . 4 - ماده ( نسى ) در آيه مىتواند دو وجه را برتابد 1 - فراموشى 2 - ترك كردن . بنابر وجه اول ، فراموشى به « امّت » نسبت داده خواهد شد نه پيامبر ( ص ) چه در صورت نسبت به پيامبر موجب بيزارى مردم از حضرت رسول ( ص ) مىگردد و جايگاه ايشان در دلها از بين مىرود . تفصيل مطلب را بنگريد در : ابو على الفضل بن الحسن الطبرسى ، مجمع البيان ، ج 1 ، ص 180 . و نيز : محمد حسين الطباطبائى ، الميزان ، ج 1 ، صص 253 - 254 . 5 - تمام قرآن در زمان رسول اكرم ( ص ) علاوه بر حفظ در سينه‌ها ، بر روى نوشت ابزارهاى آن زمان نوشته شده بود و نسخه‌اى نيز نزد پيامبر ( ص ) بود . آنچه امروزه در بين الدفّتين [ بين دو جلد ] است همان قرآن عهد رسول اللّه ( ص ) است . ترتيب آيات در سوره‌ها به دستور ايشان بوده است ، همچنان كه هست ، ولى در خصوص ترتيب سوره‌ها بدين ترتيب نبوده كه شايد به دليل جابه‌جا شدن نسخه‌ها صورت گرفته است . تفصيل را ببينيد در : محمود راميار ، تاريخ قرآن 280 - 298 . و نيز : محمد هادى معرفت ، تاريخ قرآن ، ص 84 .