( سماع مباشرة ) و يا آن را از عبادة بن صامت شنيده كه او از أبىّ شنيده باشد ( سماع ) . 5 - إسناد آن ، صحيح است . 6 - با دو إسناد صحيح روايت شده است . 7 - إسناد آن صحيح است و تكرار حديث قبلى است . 8 - با دو اسناد روايت شده است ؛ يكى متصل و صحيح است و ديگرى كه ظاهر آن اتصال را مىرساند هر چند كه در صورت عدم اتصال آن ، بر صحت تأثيرى ندارد . شيخ شاكر در بررسى اين سند ، تحقيق زياد كرده است . 9 - إسناد آن مثل قبلى است . 10 - إسناد آن صحيح است . 11 - حديث صحيحى است كه مسلم و ابو داود و نسائى از روايت شعبه ، آن را با اسانيد صحيح نقل كرده‌اند . 12 - تكرار حديث قبلى است . 13 - تكرار حديث قبلى با دو إسناد از شعبه . 14 - إسناد آن صحيح است . 15 - إسناد آن تا عبد الرحمان بن ابو ليلى صحيح است ولى بعد از او ارسال دارد ، چون ابن ابى ليلى صحابه‌اى را كه از آنان روايت كرده ، ذكر ننموده است . اما اين حديث به روايتهاى پيشين ابن ابى ليلى از ابىّ بن كعب تأييد مىشود و مثل حديث متّصل است . ( اتصال معنوى ) 16 - إسناد آن صحيح است اين حديث در شمارهء ( 10 ) به اختصار آمده و در شمارهء 16 طولانى ذكر شده است . روايتهاى ابن مسعود 1 - « محمد بن حميد رازى براى ما حديث كرد و گفت : جرير بن عبد الحميد براى ما حديث كرد از مغيره و او از و اصل بن حيان و او از كسى ( عمن ذكره ) و او از ابو الاحوص و او از عبد اللّه بن مسعود كه گفت : پيامبر ( ص ) فرمود : قرآن به هفت حرف بر من نازل شده است كه هر حرفى از اين حروف ظاهر و باطنى دارد و هر حرف حدّى و هر حدّ ، مطلعى . 2 - « ابن حميد براى ما حديث كرد و گفت مهران براى ما حديث كرد و گفت : سفيان ، بردهء ابراهيم