احمد احمدى بيرجندى

69

مدايح محمدى در شعر فارسى ( فارسي )

عيسى كه دير داير علوى مقام اوست * خاشاك روب حضرت اعلاى مصطفى ( ص ) بر ذروهء « دنى فتدلّى [ 3 ] » كشيده سر * ايوان بارگاه معلاى مصطفى ( ص ) وز جام روحپرور « مازاغ [ 4 ] » گشته مست * آهوى چشم دلكش شهلاى مصطفى ( ص ) خياط كارخانهء « لولاك [ 5 ] » دوخته * دُرّاعه [ 6 ] « ابيتُ [ 7 ] » به بالاى مصطفى ( ص ) شمس و قمر كه لؤلو درياى اخضرند * از روى مهر آمده لالاى [ 8 ] مصطفى ( ص ) خالى ز رنگ بدعت [ 9 ] و عارى ز زنگ شرك * آيينهء ضمير مصفّاى مصطفى ( ص ) كُحل الجواهر [ 10 ] فلك و توتياى روح * دانى كه چيست ؟ خاك كف پاى مصطفى ( ص ) قرص قمر شكسته بر اين خوان لاجورد [ 11 ] * وقت صلاى معجزه [ 12 ] ايماى مصطفى ( ص ) روح الامين كه آيت قربت به شأن اوست * قاصر ز درك پايهء ادناى [ 13 ] مصطفى ( ص ) در بر فكنده زهره به غلطاق [ 14 ] نيلگون * از سوگ زهر خورده [ 15 ] زهراى مصطفى ( ص ) گومه به نور خويش مشو غرّه زانك او * عكسى بود ز غرّهء غرّاى [ 16 ] مصطفى ( ص ) بر بام هفت منظر بالا كشيده‌اند * ز اين چار صفّه [ 17 ] رايت آلاى [ 18 ] مصطفى ( ص )