مَطَلَب طاعت و پيمان و صلاح از منِ مست * كه به پيمانه كشى ، شُهره شدم روزِ ألَست [ غزل 21 / 1 ص 58 ] چو خامه بر خطِ فرمان او سرِ طاعت * نهاده‌ايم مگر او به تيغ بردارد [ غزل 112 / 2 ص 240 ] به هوش باش كه هنگامِ بادِ استغنا * هزار خرمنِ طاعت به نيم جو نخرند [ غزل 196 / 8 ص 408 ] مريدِ طاعتِ بيگانگان مشو حافظ * ولى معاشرِ رندانِ آشنا مىباش [ غزل 269 / 7 ص 554 ] چه جُرم كرده‌ام اى جان و دل به حضرت تو * كه طاعتِ منِ بىدل نمىشود مقبول [ حافظ ، غزل 300 / 5 ص 616 ] حاشَ للّه كه نىام معتقدِ طاعتِ خويش * اين قَدَر هست كه گه‌گه قدحى مىنوشم [ غزل 332 / 4 ص 68 ] طاعتِ من ، گر چه از مستى خرابم ، رد مكن * كاندرين شغلم به اميّدِ ثواب انداختى [ غزل 425 / 5 ص 866 ] شفاعت ؛ پاى مردى ، ميانجيگرى ، وساطت : عمريست تا من در طَلَب ، هر روز ، گامى مىزنم * دستِ شفاعت هر زمان در نيكنامى مىزنم [ حافظ ، غزل 336 / 1 ص 688 ] بر اهلِ معنى شد سخن إِجمال‌ها تفصيل‌ها * بر اهلِ صورت شد سخن تفصيل‌ها ، إِجمال‌ها هست تفصيلات تا گردد تمام * اين سخن ، ليكن بجو تو « و السّلام » « 1 »

--> ( 1 ) - مثنوى 1 / 39 ص 162 طبع نيكلسون