مگو نامِ فردا ، اگر صوفيى * همين دم يكى شو اگر همدمى [ ب 33475 ] چو مردِ عشرتى اى جان ، به كف كن دامنِ ساقى * چو إبن الوقتى اى صوفى ، مياور يادِ پاراى دل [ ب 35303 ] اسبابِ عشرت راست شد ، هر چه دلم مىخواست شد * ألوقت سيف قاطع ، لا تفتكر في ما مضى [ ب 2959 ] علاوه بر آن كه غزّالى نيز در اين مورد [ احياء العلوم ص 329 ج 4 طبع مصر ] شرحى بيدار كننده و بسيار مؤثّر دارد ، « سعدى » نيز در گذشتن وقت و زمان - كه مانند شمشير زود گذاره مىشود و نمىپايد و بايد آن را مغتنم دانست - تأكيد تعليمى بليغ دارد : مكن عُمر ضايع به أفسوس و حيف * كه فرصت ، عَزيز است و الوقتُ سَيْف « الوقت سيف » از تعبيرات ديرين صوفيان است و از محمّد بن ادريس شافعى [ 240 - 150 ه ق ] نقل كرده‌اند : « صحبت الصّوفيّة عشر سنين ما استفدت منهم إلّا هذين الحرفين : ألوقت سيف و أفضل العصمة أن لا تقدر . » [ الكلمات الملتقط من قول الإمام الأعظم الشّافعىّ المطّلبى ، نسخهء كتابخانهء ملّى ملك ] [ براى اطّلاع از معانى وقت رجوع شود به : اللمع ، چاپ ليدن ص 432 - رسالهء قشيريّه ص 31 چاپ مصر كشف المحجوب هجويرى ، طبع لنين گراد ص 48 - عوارف المعارف ، حاشيهء احياء العلوم ج 4 ص 329 چاپ مصر - شرح شطحيّات روزبهان بقلى ص 548 طبع طهران - شرح منازل السائرين ص 173 طبع مصر و نفائس الفنون ص 170 طبع طهران . ] [ به « شرح بر مقامات اربعين يا مبانى سير و سلوك عرفانى » تأليف نگارندهء اين سطور ص 169 چاپ دانشگاه تهران و « فارسى عمومى » شماره 2101 از انتشارات دانشگاه تهران ص 642 تأليف نويسندهء اين اوراق ] و به [ شرح مثنوى شريف ، صص 97 - 95 و 1198 1197 ] نيز نگاه شود . خاتمه را به سخنى منقول از « أبو سعيد » به پايان مىبريم :