مقدّمهء مؤلّف خداوند را سپاس و ستايش است بر آنچه از نعمت خويش ارزانى داشت و همو را فضل و منّت است در آنچه احسان كرد ، آنجا كه محمد ( ص ) را با پيام هدايت و دين حق بر بشريت فرستاد تا خود اين دين را بر همهء ديگر اديان چيره سازد و رسول او نيز هدايت الهى را بر بشر تكميل كرد و بشريّت را به سر منزل مقصود رساند ، راه راست را بر انسانها آشكار ساخت و طريق استوار را تبيين كرد و بدين‌سان پرچم اسلام عزيز ، قدرتمند ، سربلند و استوار را برافراشت و همچنين آنچه وظيفهء الهى صحابه‌اش بود بر دوش آنان نهاد و به آنان سپرد و ايشان نيز به اجراى مأموريت تبليغ برخاستند و امانتى را كه بر عهده داشتند ادا كردند و مشعلى روشن شد كه از آن فروغ بىهمتا جان مىگرفت . خداوند از [ نيكان ] ايشان خشنود باد و بر بشريّت نيز بدانچه از نور مفاهيم والاى رسالت محمدى برمىگيرد رحمت فرماياد ! اى رسول خدا ( ص ) خداوند تو را انسان آفريد ، انسانى معتدل و متعادل ، اما تو از ديگر انسانها برترى و شكر آثارى كه از خويش برجاى گذاشتى و نسلهاى پياپى بشر پس از تو از