وى چاق و نكو صورت بود و ريشى سياه داشت . نرمخوى بود و به كارهاى بىمعنى سرگرم ميشد و بر جان خويش بيمناك بود و به همين جهت از پايتخت خود بگريخت و كار او وارون شد . وزارت به احمد بن خصيب داد سپس بر او غضب كرد و وزارت بنام او تامش ترك شد . كاتب او شجاع بن قاسم كارها را راه ميبرد . پس از تقل اوتامش و شجاع وزارت به احمد بن صالح شيرزاد داد . نقش انگشتر او بر نگين معروف به جبل « احمد بن محمد » و قاضيش حسن بن ابى الشوارب اموى بود و حاجبانش وصيف و بغا بودند .