و مجادله در كار دين را قدغن كرد . دنيا به او رو كرده بود و بهرهء فراوان از آن گرفت . هزل و مضحكه و چيزهائى را كه مناسب شاهان نيست ترجيح ميداد . نزديك چهل روز از ايام خلافت خود ، وزارت به محمد بن عبد الملك زيات داد ، سپس او را كشت و محمد بن فضل جرجرائى را وزير كرد . سپس عبيد الله بن يحيى بن خاقان مروزى وزير او شد . هنگام وزارت عبيد الله هنوز پدرش يحيى بن خاقان زنده بود . نقش انگشترش « جعفر على الله يتوكل » بود . قضاى او با يحيى بن اكثم و جعفر بن محمد برجمى و حاجبانش وصيف و بغا و زرافه بودند .