ابن عامر بن صعصعة بن معاوية بن بكر بن هوازن بودند . از بنى نمير فرزندان عامر بن صعصعة بن معاوية بن بكر بن هوازن و از كلاب ابن ربيعة بن عامر بن صعصعه و از فرزندان كعب ربيعة بن عامر بن صعصعه ، يعنى عقيل و حريش و قشير و جعده و عبد الله و حبيب ، هيچكس در اين روز حاضر نبود . خداوند هوازن را شكست داد و اموال و كسانشان را غنيمت پيغمبر خود كرد . دريد بن صمه با يكصد و پنجاه كس از هوازن كشته شد و مالك بن عوف بگريخت . پس از آن پيغمبر خدا صلى الله عليه و سلم در ماه رجب بغزاى تبوك رفت كه مجاور دمشق شام است . از تبوك تا مدينه نود فرسخ است كه دوازده منزل مىشود . در اين غزا سى هزار كس همراه وى بود كه ده هزار اسب و دوازده هزار شتر داشتند . اين را سپاه عسرت گفتند زيرا وقتى خرما رسيده و گرما سخت و سايه مطلوب بود فرمان حركت يافتند و از دورى مسافت و مضيقه آب و كمى خرجى و مركب بيرون شدن دشوار بود . پيغمبر خدا صلى الله عليه و سلم ثروتمندان را به تهيهء خرجى و مركب تشويق ميكرد ، پس تا تبوك رفت و در آنجا ده و چند روز و بقولى بيست روز بماند كه نماز قصر ميكرد . سپس بمدينه كه على را آنجا نيابت داده بود بازگشت . بعضى گفته‌اند ابو رهم غفارى را در مدينه نيابت داده خاندان خود را به على بن ابى طالب سپرده بود . بقولى ابن ام مكتوم و بقولى محمد بن مسلمه و بقولى سباع ابن عرفطه را در مدينه نيابت داده بود . عبد الله بن ابى در محل معروف به جرف ، با يك دسته از سپاه اردو زد و بجا ماند . در اين غزا پيغمبر صلى الله عليه و سلم وقتى ناخشنودى على ابن ابى طالب را از اينكه در مدينه بجا مانده بود بديد ، و پيش از آن هرگز او را بجا نگذاشته بود ، به دو گفت : « آيا نميخواهى نسبت به من چون هارون نسبت به موسى باشى جز آنكه پيغمبرى پس از من نيست ؟ . » معروفتر اينست كه پيغمبر خدا صلى الله عليه و سلم على را در مدينه نيابت