ايشان ايستاد و به اسلام دعوتشان كرد و ما بين ابو بكر و دغفل بن حنظلة بن زيد بن عبدة بن عبد الله بن ربيعة بن عمرو بن شيبان نسب شناس معارضه شد و پيغمبر صلى الله عليه و سلم فرمود : « بليه بسخن وابسته است » و آنها با پيغمبر صلى الله عليه و سلم وعده كردند كه اگر خدا بر عجمان فيروزشان كرد ايمان ميآورند و پيغمبريش را تصديق ميكنند و پيغمبر صلى الله عليه و سلم براى پيروزى آنها دعا كرد و چون خبر غلبهء آنها بر عجمان به دو رسيد گفت : « اين نخستين روزى است كه عرب از عجم انتقام گرفت و بسبب من فيروزى يافتند » . طايفهء بكر بن وائل بدين روز بر ساير عربان تفاخر مىكند و آن را بصف مناقب خود ميبرد و شاعران متقدم و متأخر ضمن ستايش بكر و تذكار ايام معروفشان از آن سخن آورده‌اند . ابو تمام حبيب بن اوس طائى در قصيدهء بائيه معروف بمدح ابو دلف قاسم بن عيسى بن ادريس بن معقل بن عمير بن شيخ بن معاوية بن خزاعى بن عبد العزى بن دلف بن جشم بن قيس بن سعد بن عجل بن لجيم بن صعب بن على بن بكر بن وائل آورده ظرافتى نكو كرده و گويد « اگر روزى تميم به كمان خود با مناقبى كه فراهم آورده بر كسان افتخار كند شما بوديد كه در ذو قار شمشيرهايتان تخت كسانى را كه كمان حاجب را برهن گرفتند بلرزانيد » ابو عبيده معمر بن مثنى در كتاب الديباج جوانمردان عرب را ياد كرده و سموأل بن عادياى غسانى و حارث بن ظالم مرى و عمير بن سلمى حنفى را بر شمرده اما از هانى سخن نياورده در صورتى كه او بجوانمردى و حفظ جوار و دفاع از پناهنده از همهء مردم عرب بزرگتر بوده كه خود و قبيله‌اش را در خطر مرگ ، و دارائى و زنانشان را بمعرض غارت و اسيرى آورده اما امانت خود را نشكسته و سپرده را از دست نداده است .