جمعى از مؤلفان سيرت و خبر گفته‌اند كه آدم وقتى از بهشت فرود آمد و فرزندانش فراوان شدند پسرانش هبوط او را مبدأ تاريخ كردند و اين تاريخ بود تا خدا نوح را مبعوث كرد و مبعث او را مبدأ تاريخ كردند ، تا طوفان بيامد و تا به آتش افكندن ابراهيم تاريخ از طوفان بود و چون فرزندان ابراهيم فراوان شدند پراكندگى گرفتند و بنى اسحاق آتش ابراهيم را مبدأ تاريخ كردند تا بدوران يوسف كه آن نيز تا مبعث موسى مبدأ تاريخ بود . مبعث موسى نيز تا پادشاهى داود و سليمان و حوادث بعد مبدأ تاريخ بود . بنى اسماعيل نيز بناى خانه را كه بوسيلهء ابراهيم و اسماعيل انجام شد مبدأ تاريخ كردند و چنين بود تا قوم معد پراكنده شدند . و هر وقت قبيله‌اى از تهامه مهاجرت مىكرد ، مهاجرت خود را مبدأ تاريخ مىكرد و آن گروه از بنى اسماعيل كه در تهامه بماندند مهاجرت آخرين قبيله را مبدأ تاريخ كردند . مانند مهاجرت طايفه قضاعه كه سعد و نهد و جهينه فرزندان ليث بن سود بن اسلم بن الحاف بن قضاعه بودند . چنين بود تا كعب بن لوى بمرد و مرگ او تا حادثهء فيل مبدأ تاريخ بود . بعضىها نيز يوم الفجار را كه جنگ ميان قريش و ديگر مردم كنانه با طايفهء قيس بن عيلان بود مبدأ تاريخ گرفتند و سبب جنگ چنان بود كه براض بن قيس ابن رافع ضمرى از ضمرهء بكر بن عبد مناة بن كنانه ، عروة الرحال بن جعفر بن كلاب را بكشت و مشكهائى را كه از نعمان بن منذر پيش او بود تصرف كرد و ميان قيس و كنانه جنگى بزرگ شد كه كنانه بر قيس ظفر يافت . پيغمبر خدا صلى الله عليه و سلم در بيست سالگى در اين جنگ فجار حضور داشت . اين جنگ را فجار ناميدند زيرا مرتكب بدكارى و فجور شدند و در ماه‌هاى حرام جنگ كردند . فجار از جنگهاى معروف عرب است و خداش بن زهير عامرى در اين باب گويد : « مرا از فجار بيم مده كه در بطحاى حجون محرمات