الاولاى سال 644 ه . ق ] بود . هنوز آن سال به پايان نيامده بود كه بطريرك او را به اسقفى لاقبين - در نزديكى جوباس - فرستاد . ابن العبرى به مدت هفت سال به ادارهء امور مذهبى آنجا اشتغال داشت . چون بطريرك يعقوبيان از دنيا رفت ميان اسقفهايشان بر سر جانشين او اختلاف بالا گرفت و به دو گروه تقسيم شدند . ابن العبرى در اين كشمكش جانب ديونوسيوس عنجور را گرفت و با يوحنا بن المعدنى به مخالفت برخاست . ديونوسيوس در سال 1253 م [ 651 ه . ق ] او را به اسقفى حلب فرستاد ولى او در آن شهر كارى از پيش نبرد ، زيرا دوستش صليبا كه با او در طرابلس همدرس بود از سوى يوحنا بن المعدنى به عنوان مفريان [ 1 ] مشرق برگزيده شد و او از سوى الملك الناصر صاحب حلب فرمانى گرفته بود كه زمام امور اسقفى حلب را نيز به او مىداد . ابن العبرى مجبور شد به خانهء پدر كه بتازگى به حلب منتقل شده بود بازگردد . و چون ديد نمىتواند آن سان كه خود مىخواهد به خواستهايش برسد ، به دير برصوما در نزديكى ملطيه رفت و يك يا دو سال نزد بطريرك آنجا درنگ كرد ، سپس آهنگ دمشق نمود و به الملك الناصر پيوست و در نزد او مقامى رفيع يافت و الملك الناصر او را با اكرام به كرسى خود بازگردانيد . از سوى بطريرك ديونوسيوس نيز فرمانى رسيد كه او را بر ناحيهء شرقى رياست مىداد ، همچنانكه عز الدين صاحب روم بر ناحيهء غربىاش رياست داده بود . در سال 1258 م [ 656 ه . ق ] مغولان ، زير فرمان هولاكوخان بر بغداد مستولى شدند و خليفه را كشتند و دولت عباسى را منقرض ساختند . اين حادثه سبب شد كه همهء بلاد بين النهرين و سوريه دستخوش ويرانى شود . سپاه مغول عازم حلب شد . ابن العبرى نزد هولاكوخان رفت ، باشد كه او را با مردم حلب بر سر لطف آورد . ولى سپاه ايلخان وارد شهر شد و از روميان و يعقوبيان كشتار بسيار كرد . در سال 1264 بطريرك جديد ايكناتيوس سوم او را به عنوان مفريان نواحى

--> [ 1 ] مفريان واژه‌اى است به معنى مثمر . اين منصب در نزد يعقوبيان پس از بطريرك بزرگترين منصبها بود و گروهى از اسقفان در تحت نظر او بودند . او نيز چون بطريرك بر اسقفان خويش فرمانروايى داشت .