« 611 » اهل سنت جميع فرقه‌هاى مذهبى را كه از خداوند نفى اسماء و صفات مىكرده‌اند بدين نام [ معطله ] خوانند . و اسماعيليه غالبا نزد ايشان به اين نام معروف بوده‌اند ( فرهنگ معين ، ج 6 ) . معطل : كسى كه وجود بارى تعالى را انكار كند و شرايع را باطل پندارد . ( همان ، ج 3 ) « 612 » بنى مازه ، يا آل برهان از خاندانهاى بزرگ بخارا بودند و رياست مذهب حنفى را بر عهده داشتند . « 613 » ستّ در تداول عامهء عرب به جاى سيّده ( خانم ) به كار مىرود . « 614 » مراد محمد بن محمد بن عبد الكريم مؤيد الدين برز القمى است . « 615 » جهانگشاى جوينى : اورجان . « 616 » همان : شيبقان . « 617 » همان : تغاتيمور . « 618 » همان : قناس . « 619 » همان : ايميل . « 620 » همان : سبتاى . « 621 » همان : خوجابتونسقين . « 622 » يعنى رود سياه هوانگ‌هو . « 623 » جهانگشاى جوينى : سرقويتى بيكى . « 624 » اختاجى نگهدارندهء اسبان . « 625 » مجاهد الدين ايبك يا دواتى يا دواتدار كوچك . « 626 » ابو العباس لوكرى فضل بن محمد مروزى از مشاهير حكما . كتاب مهمّ او بيان الحق است . « 627 » افضل الدين خونجى ، ابو عبد الله محمد بن ناماور . از مشاهير حكما و اطبا . در اواخر منصب قاضى القضاتى مصر يافت . افضل الدين در سال 590 ه . ق متولد شده بود و در سال 649 رخت از جهان بكشيد . « 628 » شمس الدين عبد المجيد يا عبد الحميد بن عيسى خسرو شاهى . متوفّا به سال 652 يا 656 ه . ق از متكلمان بود . او راست تلخيص آيات البينات نوشتهء امام فخر الدين رازى و خلاصهء كتاب شفا . « 629 » اثير الدين مفضل بن عمر فيلسوف ايرانى از مردم ابهر قزوين يا اصفهان . به قولى در سال 661 ه . ق و به قولى در سال 663 از جهان رفته است . از آثار اوس شرح ايساغوجى و كتاب