و او با بر افروختن آتشى در درون من گفت : كسى كه زنده است چگونه دهان خود را با پنبه فرو پوشيده است . [ 1 ] و شاعرى ديگر گويد : لبخند زنان به من نگريست اما باران اشك من پيش از درخشيدن برق « دندان » او جارى شد . روپوش را برگرفت و ماه تمامى طلوع كرد . گيسوان سياه خود را فرو - آويخت « روى شانه » و دل من در پيچ و خم آن سرگردان شد . آنگاه سفيدى « رخسارش » ما را از گمراهى در پيچ و خم زلف او رهائى بخشيد و رهبرى كرد . و ديگرى گويد : اى ساربان ! شتران را زودتر بران و پيش از طلوع آفتاب در آستانهء يار توقف كن و آنگاه در ميان قبايل آنان ندا در ده : اى كسانى كه جوياى اجر و ثواب هستيد ، برخيزيد و بر مرده‌اى كه كشتهء هجران « يار » است نماز بخوانيد . و شاعر ديگرى سروده است . چشم من كه بوسيلهء آنها بشما مينگريستم در سراسر شب اختر شمارى مىكند [ 2 ] و به بيدارخوابى پرورش يافته است ، تيرهاى فراق دمبدم و پياپى به من اصابت مىكند و آسايش روحى من از دست رفته است ، خدا اجر شما را بزرگ گرداند . و شاعرى گويد : اى ماهرويان ستمگر ! من در شهر شما عاشق آهوئى شده‌ام كه شيرهاى درنده را به غم و انديشه دچار مىكند شاخهء نورسته‌ايست كه هر گاه خم و راست شود « در تناسب اندام » دوشيزگان را اسير مىكند و اگر رخ بگشايد در برابر او از ماه نميتوان نام برد . و شعر ذيل از نوع دو بيتى است [ 3 ] .

--> [ 1 - ) ] چون هنگام دفن در دهان مرده پنبه ميگذارند و منظور سبيل سفيد اوست . از دسلان ج 3 ص 453 [ 2 - ) ] مضمون اين شعر حافظ است : درازى شب از چشمان من پرس * كه شب تا روز اختر ميشمارد . [ 3 - ) ] با اضافه شدن كلمه « دو » فارسى در اول كلمه بيت « دو بيت يا دو بيتى » باز هم در اينجا علامت تثنيهء عربى « ين » هم به آخر بيت افزوده شده و « دو بيتين » به كار رفته است . اين دو بيتى در نسخهء خطى « ينى جامع » پيش از ابيات « چشمانى كه بوسيله آنها . . . » آمده است .