و بر حايضان حلال است . هر كس مرده‌اى را بشويد بايد هفت روز غسل كند و در آن هفت روز نماز نخواند . ايشان مردگان را مىشويند اما بر آنها نماز نمىگذارند . زكات بر ايشان واجب است و بايد كه ده يك اموالشان را هر چه كه باشد - از گاو و گوسفند و شتر و درهم و دينار - بيرون كنند و در پايينتر از شمارهء صد - خواه عددى و خواه وزنى - ده يك آن واجب نيست ، زيرا از چيزى كه ده يك ده يك خارج نشود ده يك در آن واجب نيست . هر چيز يك بار ده يك آن را خارج كرده باشند ديگر بار ده يك آن اعاده نخواهد شد . اما ازدواج ايشان ، جز با حضور ولى و خطبه و سه گواه و دويست درهم كابين براى دوشيزه و صد درهم كابين براى بيوه ، امكان ندارد . و كمتر از آن جايز نيست . به هنگام برگزارى عقد ازدواج ، جامى از شراب و دستجه‌اى از ريحان فراهم مىشود و امام آن جام را به دست مىگيرد و آن را متبرك مىسازد و خطبهء ازدواج را مىخواند ، سپس آن را به داماد مىدهد و مىگويد : « فلانه را با اين سيم يا بدين زر - كه انگشترى است در دستش - و بدين جام شراب به كابين فلان قدر درهم به ازدواج تو درآوردم » . و از آن جام جرعه‌اى مىنوشد سپس به طرف منزل عروس مىروند و او را امر مىكنند كه انگشترى و ريحان و جام را از دست داماد بگيرد و آنگاه كه گرفت و جرعه‌اى از آن جام نوشيد ، پيمان ازدواج بسته شده است . اولياى زن ، دوشيزه بودن وى را تضمين مىكنند و به هنگام زفاف پدر دختر زنى و مردى را بر در خانه‌اى كه مرد با زن در آن همبستر مىشود ، مىگمارد و در آن خانه جامه‌هايى سپيد مىگسترند و هنگامى كه شوهر آن جامهء سپيد را ديد و ديد كه ايشان مىنگرند ، با وى هماغوش مىشود و اگر دوشيزه نبود ، سنگسار مىشود . در ميان ايشان همخوابگى با كنيزكان روا نيست مگر اينكه آنها را آزاد كنند و به ازدواج درآورند . هر كس با زنى همبستر شود آن زن آزاد مىگردد و هر بنده‌اى كه براى خواجهء خويش ساليانى معين كار كند آزاد مىشود . هر كس از يهود كه نيازمند شود جايز است كه فرزندانش را بفروشد در صورتى كه خردسال باشند و غير مدرك . چنين‌اند ايشان در شريعت بنى اسرائيل . اما طلاق و خلع ايشان ، اين كار را روا نمىدارند مگر اينكه در زن بر زناكارى يا جادوگرى يا رها كردن دين آگاه شوند . هر كس كه بخواهد همسر خويش را طلاق گويد ، اگر آن زن دوشيزه باشد بيست و پنج درهم حاضر مىكند و اگر دوشيزه نبود دوازده