« خوشا به حال كسى كه از اين كوه بالا رود و محاذى اين درخت شود و سپس شكمش را بشكافد و روده‌هايش را بيرون آورد و آنها را به دندان نگاه دارد ، آنگاه در برابر اين درخت به خاك افتد تا در بهشت جاودانه گردد و پيش از آنكه به درخت برسد حور عين او را مىربايند » . گروهى به سوى آن كوه مىشتابند و شكمهاشان را مىشكافند و روده‌هاشان را بر درخت مىافكنند . بعضى هستند كه در روز عيدشان ، به رودخانهء گنگ مىآيند و خدمتگزاران و نگهبانان رودخانه آنها را دو نيمه كرده به رودخانه مىافكنند و معتقدند كه به بهشت مىروند . بعضى هستند كه خود را سنگباران مىكنند ، بعضى هستند كه برهنه مىنشينند تا پرنده‌اى بيايد و گوشتشان را ببرد و بخورد . هر كه به رسالت و رستاخيز ايمان ندارد به ثواب و عقاب به صورت انتقال و تناسخ معتقد است . بت‌پرستان استدلال مىكنند كه خداى تعالى جلّ جلاله در دورترين جايگاه از ادراك و دانش و احساس و وصف است . هر كس كه بخواهد به دو نزديك شود و او را تعظيم كند - هنگامى كه خداوند از حواس وى به دور باشد - بايد واسطه‌اى و وسيله‌اى داشته باشد و اين اجرام آسمانى و زمينى ، وسيله‌ها و واسطه‌هايى هستند براى پرستش او و نزديك شدن به وى . اعراب نيز همين سخن را مىگفتند : « و ما نمىپرستيم اين بتها را مگر به خاطر آنكه ما را به خداوند نزديك كنند » ( 39 : 3 ) منزه است خدايى كه هر پرستشگرى به پرستش او مىكوشد و در جستجوى اوست هر چند گمراه و بر خطا باشد . در كتاب مسالك خواندم كه سمنيّه دو گروه‌اند . گروهى كه معتقدند « بد » پيغمبرى مرسل بوده و گروهى كه معتقدند « بد » خداست و براى مردم در آن صورت ظاهر شده است . پناه بر خدا ! در يادكرد اهل چين گويند مردم چين عموما دو خدايى هستند و از سمنيّه‌اند . ايشان را فرخاراتى است كه در آن بتهايى دارند و آنها را مىپرستند . اين است دينشان و آداب و اخلاقى دارند و در تركيبات لطيف و صنايع عجيب ايشان را مهارتى است كه در جاى ديگر يافت نمىشود . از حسن ادب ايشان يكى اين است كه فرزند در برابر پدرش نمىنشيند و با او غذا نمىخورد و در برابر او راه نمىرود و او را سجده مىكند و همچنين خردان براى بزرگان سجده مىكنند ، به عنوان تعظيم ايشان . اما اديان ايشان : ايشان آفتاب و ماه و ستارگان و آتش و هر چيز را كه نيكو تشخيص مىدهند ، سجده مىكنند و در برابر آن به زمين مىافتند . هر طفل كه به دنيا