ديده است كه او را بر اين موضوع آگاهى داده است و آن را به كار بسته و به آرزوى خويش رسيده است ، و اين كار بر اثر اتفاق و بخت ، بسيار روى دهد و هيچ بعيد نيست كه يك انسان صد سال زندگى كند . چه كسى در مورد كركس بر عمرى ، كه نه كم مىشود و نه زيادت ، حكم كرده است ؟ در اين باره است كه اعشى از قبيلهء بنى قيس بن ثعلبه گفته است : تويى آن كس كه قيل را با جامش سرگرم كردى / و لقمان را گزينش عمر اختيار بخشيدى / و به دو گفتى چندان از زندگى بهره‌دار كه در پى آهوان و بزها روى / به كوهى كه در شب باران سربلند باشد / يا هفت كركس برگزين / تا هر گاه يكى درگذرد با ديگرى همنشين باشى / و او گفت من كركسان را برمىگزينم / و چنين پنداشت كه وى جاودانه است / و جانها تا روزگاران باقى مىمانند ؟ / و لقمان به آخرين كركس ، آنگاه كه پرهايش ريخته بود ، گفت : بىآنكه بدانى / هلاك شدى و فرزندان عاد را هلاك كردى / و او همچون جوجه‌اى شده بود / كه درازترين پرهايش به گونهء كوتاه‌ترين پرها درآمده بود و ريخته بود [ 1 ] . و هم دربارهء او گويد : آيا نديدى ارم و عاد را / كه شب و روز ايشان را نابود كرد / از ميان رفتند همان گونه كه پيشينيانشان / و قدار نيز در پى ايشان از ميان رفت / همچون سوگندى كه ابو رباح ياد كرد / و خداى بزرگش آن سوگند را مىشنيد / همانا لقيم و قيل و لقمان / آنگاه كه رفتند / هيچ كس را پس از خويش به جاى ننهادند / و نزار پس از ايشان جانشين آنان گرديد . [ 2 ] و در كتاب ابى حذيفه آمده است كه هود چهارصد سال زيسته است . وهب بر آنست كه چون عاد هلاك شدند هود در مكه جاى گزيد تا درگذشت . و ابن اسحاق از على روايت كرده است كه قبر هود در حضرموت است در زير پشته‌اى از ريگهاى سرخ و بر روى سرش درختى است كه يا سدر از آن مىچكد يا سلم . من از بسيارى از جهانگردان شنيده‌ام كه از محل گور او خبر مىدادند . هلاك عاد و ثمود در آن روزگار به سرزمين حجر و قرح بوده است و آن وادى القرى است و ميان هود و ثمود صد سال فاصله بوده است .

--> [ 1 ] در ديوان اعشى اين شعر را نيافتم . [ 2 ] از روى ديوان الاعشى ، ص 283 ، تصحيح شد .