و ابن حجر او را جرح كرده است و مىگويد : خبرى نقل كرده است كه آفت اوست . حاكم نيشابورى او را در تاريخ خويش ياد كرده است و گفته است كه در 285 به نيشابور آمد و از جمعى از علما سماع حديث كرد و هم در آن شهر وفات كرد . 9 ) محمد بن خالويه يكى از كسانى كه مؤلف با ايشان انس و الفت و ديدار داشته است و از وى سماع حديث كرده است محمد بن خالويه است [ 1 ] كه در شوش او را ديده است و اين محمد بن خالويه ظاهرا همان ابو جعفر محمد بن احمد بن عمر بن ابى بكر المعروف بخالويه است كه به گفتهء ابن حجر [ 2 ] از علماى حنابله بوده و در تجسيم غلوّ بسيار داشته است . اتفاقا مطلبى هم كه مؤلف ما از او نقل مىكند در همين باره است . مىگويد : از محمد بن خالويه شنيدم كه گفت از احمد بن حنبل شنيدم كه از پدرش روايت مىكرد كه « هر كه بگويد قرآن مخلوق است كافر شده است » . [ 3 ] 10 ) هارون بن كامل يكى ديگر از مشايخ او ، هارون بن كامل است كه در مصر با او ديدار داشته است . [ 4 ] 11 ) ابو نصر حرشى يكى از كسانى كه مؤلف در فرجوط مصر ( قريه‌اى در صعيد مصر ) با او ديدار داشته است و از وى سماع حديث كرده ، ابو نصر حرشى است و مؤلف در حق او مىگويد : كتب اوايل را بسيار مىخواند و از كتاب دانيال چنين نقل كرد كه . . . [ 5 ] 12 ) احمد بن مالك يكى ديگر از مشايخ حديث او احمد بن مالك است كه از قتبى از اسحاق بن راهويه نقل حديث مىكند . [ 6 ]

--> [ 1 ] البدء ، ج 5 ، ص 149 . [ 2 ] لسان الميزان ، ابن حجر ، ج 5 ، ص 39 . [ 3 ] البدء ، ج 5 ، ص 149 . در غالب متون كلامى به عنوان حديث از پيامبر نقل كرده‌اند ، از جمله شرح العقائد النسفيّه ، از تفتازانى ، ص 92 . [ 4 ] البدء ، ج 5 ، ص 199 . [ 5 ] همان جا ، ج 2 ، ص 156 . [ 6 ] همان جا ، ج 5 ، ص 71 .