آوردن ، آنگاه كه حذر كردن سودى نبخشد / انبوه‌شدگانى به همراهى فرا خواننده / آنسان كه گويى ايشان ران ملخ‌اند كه در باد پراكنده است / و ايشان را بر زمينى هموار و بىگياه آشكار كنند / و در آن روز ، عرش و ميزان و كتابها فرود آيد / و بدانچه بتوان شمار كرد با ايشان شمارش كنند / و در چنان روزى حساب معتبر است / دسته‌اى از ايشان از انگيزش و حشر خويش شادند / و دسته‌اى ، كه عصيان كرده‌اند ، سرانجامشان دوزخ است / نگهبانان دوزخ بديشان گويند : آيا چه بوده است نزد شما ؟ / آيا شما را بيم دهندگانى نيامده بودند ؟ / گويند : آرى ، اما پيروى كرديم از دنه گرفتگان / و درازى عمر و زندگى ما را فريفت . / بديشان گويند : در عذاب الاهى درنگ كنيد / كه شما را جز غل و زنجير و شرارهء آتش پادافرهى نيست / اين است زندگانى ايشان كه روزگارى دراز در آن خواهند بود / خواه ضجّه كنند و خواه تنگدل شوند . در ياد كرد آنچه دربارهء مدت دنيا آمده است كه چه مقدار از آن گذشته و چه مقدار آن باقى است ؟ آن كس كه منكر آغاز و انجام جهان است ، منكر آن است كه از براى آنچه گذشته شمارى باشد و از براى آنچه مىآيد شمارى . چنين كسى را عقيده آن است كه حركت دوم بازگشت حركت نخستين است و ما در نقض اين سخن ، آنچه بسنده بوده است ياد كرده‌ايم . در خبر آمده است كه خداى تعالى اين جهان در هفت روز از روزهاى آخرت نهاد كه هر روز آن هزار سال است . و در روايتى هشت روز آمده است و در روايتى نيز شش روز . پنجاه روز نيز روايت شده است و صد و پنجاه هزار سال نيز روايت كرده‌اند . اينها چيزهايى است كه مسلمانان آن را روايت كرده‌اند . امّا اختلافات اهل زمين در باب ساليان عالم ، به لحاظ كمى و بيشى و نيز كميّت آنچه از اجتماعات و قرانات واقع مىشود ، چندان زياد است كه وصف آن به طول مىانجامد . ابن عبد الله قسرى ، در كتاب القرانات ، گفتار پنج گروه را آورده است : گروه اول : اهل سند و هند ، آنان كه مدعىاند بنياد اعتقاد هر فرقه‌اى از اعتقاد ايشان است و برآنند كه ساليان عالم ايشان و ادوار ايشان چهار هزار هزار هزار و سيصد و بيست هزار [ هزار ] سال است و رسم آن چنين است : ه ه ه ه ه ه ه حم ححم عم . گروه دوم : اصحاب ارجبهزند كه ساليان عالم خويش را چهارصد هزار و سى و دو