اين امان نامه درست است و در آن هيچ گونه دروغ و حيله‌اى وجود ندارد ، هيچ باطلى در آن راه ندارد ، اين امان نامه را به يزيد بن عمر بن هبيره داده‌ام و وى مىبايست به ديگران بدهد و همهء آنان از اين امان نامه برخوردار مىگردند . من كسانى را كه نامشان در اين نامه آمده است در پناه خدا و رسول خدا ( ص ) قرار مىدهم و در اين راه همهء پيامبران و صالحان را گواه مىگيرم ، اين امان نامه هم بر من حاكم است و هم بر تو و آنانى كه همراه تو هستند ، تو هيچ گونه جرمى را مرتكب نشده‌اى و ياران تو نيز مرتكب نشده‌اند . چنان كه در اين امان نامه متذكر شده‌ام ، هيچ گونه فريب و حيله‌اى در آن نيست ، تو هر جا كه مىخواهى مىتوانى به روى و هيچ كس حق تعرض به تو و همراهانت را ندارد . اگر من در مورد تو حيله كرده باشم گويى يكى از حرام‌هاى محمد ( ص ) را حلال كرده‌ام و يا اين كه يكى از حلال‌هاى او را حرام كرده‌ام . ابو جعفر بر آن بود تا به امان نامه‌اى كه براى ابن هبيره و ياران وى فرستاده است پاى بند باشد . ابن هبيره نزد ابو العباس وقتى امان نامهء ابو جعفر به ابن هبيره و ياران وى رسيد ، چهل روز در مورد آن انديشه مىكردند و در پذيرش آن مردد بودند . و در اين مورد از خدا بهترين كار خير را خواستار بودند و پس از آن تصميم گرفتند تا نزد ابو جعفر و ابو العباس بروند . ابو مسلم بسيارى از مواقع در مورد مشورت با ابو العباس به سخت‌ترين كارها تن در مىداد ، از طرف ديگر ابو العباس هيچ كارى را بدون مشورت با ابو مسلم انجام نمىداد . ابن هبيره در آن چهل روزى كه مردد بود همواره در انديشه بود كه سرانجام كارى وى به كجا كشيده خواهد شد . تا اين كه به تصميم نهايى دست يافتند و ابن هبيره به همراه 1300 نفر نزد ابو جعفر رفتند . وقتى به دار الاماره رسيد ، مىخواست سواره داخل شود ، كسى آواز داد ، خوش آمدى ابو خالد . حدود ده هزار مرد خراسانى دور تا دور دار الاماره را گرفته بودند ، آنان مسلح بودند و كلاه‌خودهايى بر سر گذاشته بودند كه تنها چشم‌هاى آنان آشكار بود . ابن هبيره وارد شد براى وى جايگاهى را معين كردند ، ابو جعفر نيز وارد شد ، سلام بن سلام گفت : خوش آمدى ، ابو خالد . ابن هبيره گفت : آيا اين سخنان به همراهان من نيز گفته مىشود ؟ سلام بن سلام گفت : من فقط به تو اجازهء داخل شدن داده‌ام . ابو جعفر به ابن هبيره