فلسفهء روزه ( حديث 164 ) سئل الحسين ( ع ) لم أفترض اللَّه عزّ و جلّ على عبيده الصّوم ؟ قال عليه السلام ليجد الغنىّ مسّ الجوع فيعود بالفضل على المساكين . بروايت ابن شهر آشوب ترجمه : از امام حسين ( ع ) پرسش شد كه چرا خداوند بزرگ روزه را بر بندگان خود واجب كرده است ؟ امام ( ع ) در جواب فرمود : تا ثروتمند مزهء گرسنگى را بچشد و آنگاه به مستمندان بخشش نمايد . يكى پرسيد از آن بحر عطشمند * كه اى سرچشمهء فيض خداوند ز بهر چيست وهّاب المواهب * بمردم روزه در دين كرده واجب جوابش را شهنشاه دو عالم * حسين ، آن علت ايجاد آدم در گنج سخن اين گونه بگشود * بسائل گوهرى ز آن گنج بخشود كه تا آنان كه از مالند خرسند * چشند از جوع طعمى ساعتى چند به ياد آرند احوال فقيران * مگر باشند ز آنان دستگيران ز پاى افتادگان را دستگيرند * كه خود در دست بىبرگى اسيرند تو اى مشكاة گر هستى سخندان * شنو از سر يزدان سر يزدان على اكبر المتخلص به : مشكاة السّلطان صفحه 78