دعى النّبىّ ( ص ) الى صلاة و الحسن متعلّق به فوضعه النّبىّ ( ص ) مقابل جنبه و صلّى . فلمّا سجد اطال السّجود فرفعت رأسى من بين القوم فاذا الحسن على كتف رسول اللَّه ( ص ) فلمّا سلّم قال له القوم : يا رسول اللَّه ، لقد سجدت في صلاتك هذه سجدة ما كنت تسجدها كأنّما يوحى اليك . فقال : لم يوح الىّ و لكن ابنى كان على كتفى ، فكرهت ان اعجله حتّى نزل . « 1 » رسول اكرم مردم را به نماز خواند و حضرت حسن طفل خردسال صديقهء اطهر نيز با آن حضرت بود . پيغمبر طفل را پهلوى خود نشاند و به نماز ايستاد . يكى از سجده‌هاى نماز را خيلى طول داد . راوى حديث ميگويد : من سر از سجده برداشتم ، ديدم حضرت حسن از جاى خود برخاسته و روى كتف پيغمبر نشسته است . وقتى نماز تمام شد مأمومين گفتند يا رسول اللَّه چنين سجده‌اى از شما نديده بوديم ، گمان كرديم وحى بشما رسيده است . فرمود وحى نرسيده بود ، فرزندم حسن در حال سجده بر دوشم سوار شد ، نخواستم تعجيل كنم و كودك را به زمين بگذارم ، آنقدر صبر كردم تا طفل ، خودش از كتفم پائين آمد . عن ابى عبد اللَّه ( ع ) قال : صلّى رسول اللَّه ( ص ) بالنّاس الظّهر فخفّف في الرّكعتين الاخيرتين . فلمّا انصرف قال له النّاس : هل حدث في الصّلوة حدث ؟ قال و ما ذاك ؟

--> ( 1 ) بحار جلد 10 صفحهء 82